اثر نانوذرات اکسید آهن سه ظرفیتی (Fe2O3) بر سیستم دفاع آنتیاکسیدانی و پراکسیداسیون چربی در بافت آبشش بچه ماهی کپور معمولی (Cyprinus carpio)
نویسندگان
1 استاد گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه گیلان، صومعه سرا، ایران.
2 دانشیار گروه زیستشناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
3 کارشناس ارشد، گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه گیلان، صومعه سرا، ایران
4 استادیار گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه گیلان، صومعه سرا، ایران
5 دانشیار گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران
doi
10.22124/japb.2019.9471.1221چکیده
هدف از پژوهش حاضر بررسی سمیت نانوذرات اکسید آهن بر سیستم دفاع آنتیاکسیدانی بافت آبشش بچه ماهی کپور معمولی بود. بدین منظور بچهماهیان با میانگین وزن 6/0±17 گرم به مدت دو هفته در معرض غلظتهای 0، 10، 30 و 50 میلیگرم در لیتر نانوذرات آهن قرار گرفتند. نمونهبرداری در روزهای 0، 1، 7 و 14 انجام شد و فعالیت آنزیمهای آنتیاکسیدانی سوپراکسید دیسموتاز، کاتالاز و گلوتاتیون پراکسیداز و میزان پراکسیداسیون چربی (MDA) در آبشش مورد سنجش قرار گرفت. نتایج این مطالعه نشان داد که قرارگیری در معرض نانوذرات آهن منجر به افزایش معنیدار در میزان پراکسیداسیون چربی و تغییر در فعالیت آنزیمهای آنتیاکسیدانی با گذشت زمان شد (05/0p <) که در واقع نشان دهنده پاسخ زیستی ماهیان به نانوذرات اکسید آهن بود. بنابر این، پایش شاخصهای زیستی مانند آنزیمهای آنتیاکسیدانی و سطح مالون دیآلدئید میتواند شاخصی مناسب برای سنجش استرس اکسیداتیو وارد شده به ماهی کپور معمولی باشد.
