میزان تأثیر عوامل ارتقای سرمایه اجتماعی در مناطق روستایی (مطالعه موردی: روستاهای منتخب دهستان آلمالو شهرستان هشترود)

نویسندگان

1 استادیار گروه جغرافیا، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، جمهوری اسلامی ایران.

2 دانشجوی کارشناسی ارشد رشته علوم قرآن و حدیث، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، جمهوری اسلامی ایران.

doi
10.30497/pkn.2025.244994.3087
چکیده

سرمایه اجتماعی در جوامع روستایی یکی از عوامل کلیدی توسعه محسوب می‌شود؛ لذا برای رسیدن به توسعه پایدار روستایی، برخورداری از سرمایه اجتماعی از ضروریات می‌باشد. این پژوهش به شناسایی و تحلیل میزان تأثیر عوامل مؤثر بر ارتقای سرمایه اجتماعی در مناطق روستایی منتخب در شهرستان هشترود پرداخته است. درحالی‌که در دیدگاه سنتی مدیریت، سرمایه­های اقتصادی، فیزیکی و انسانی نقش بنیادین ایفا می­کند؛ اما در نگرش نوین، سکونتگاه­ها به بهبود سرمایه اجتماعی بیشتر نیاز دارند؛ زیرا بدون بهبود سرمایه اجتماعی، بهره­گیری از دیگر سرمایه­ها به‌گونه‌ای بهینه امکان­پذیر نخواهد بود. سکونتگاهی که از سرمایه اجتماعی کافی بی­بهره است، دیگر سرمایه­های آن‌هم از بین می‌رود. این پژوهش به روش پیمایشی و مبتنی بر پرسشنامه در بازه زمانی دی‌ماه 1401 تا آخر تیرماه 1402 انجام شده است. یافته­های پژوهش حاکی از آن است که عوامل فردی با اثر کلی 739/0 و عوامل اقتصادی با اثر کلی 6361/0 به ترتیب بیشترین تأثیر را بر سرمایه اجتماعی در روستاهای مورد مطالعه دارند و عوامل ساختاری ـ نهادی با اثر کلی 174/0 کمترین تأثیر را در میان سایر عوامل مؤثر بر سرمایه اجتماعی داشته است.