تأثیر مؤلفههای هویتی سیاست خارجی چین بر روابط دوجانبه با جمهوری اسلامی ایران (مطالعه موردی سالهای 1400-1378)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روابط بینالملل، دانشگاه اصفهان، اصفهان، جمهوری اسلامی ایران.
2 دانشیار گروه علوم سیاسی، دانشکده امور اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، جمهوری اسلامی ایران.
3 دانشیار گروه علوم سیاسی، دانشکده امور اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، جمهوری اسلامی ایران.
doi
10.30497/pkn.2024.244292.3049چکیده
سیاست خارجی چین بهعنوان یکی از قدرتهای نوظهور نظام بینالملل متأثر از مؤلفههای متعددی است. رویکردهای مختلف نظری نیز، هرکدام به بررسی برخی از مؤلفههای تصمیمساز در سیاست خارجی چین پرداختهاند؛ اما آنچه در این میان مغفول مانده، نقش هویت سیاسی در مفصلبندی سیاست خارجی این کشور است. چین با ترکیب ارزشهای هویتی از گذشته تا به امروز تلاش دارد، پیگیر راهبرد خیزش مسالمتآمیز مطابق با مناسبات نوین هویتی در نظام بینالملل معاصر باشد و ضمن بازسازی پایههای قدرت خود را بهعنوان بازیگر برهمزننده وضع موجود معرفی نکند. در این مقاله به این سئوال پاسخ داده میشود که، مؤلفههای هویتی سیاست خارجی چه تأثیری بر رفتار سیاسی چین در برابر جمهوری اسلامی ایران از سال 2000 تا سال 2022 داشته است؟ نویسندگان با استفاده از نظریه سازهانگاری کلنگر، به این نتیجه رسیدهاند که: تحولات رخ داده در مؤلفههای هویتی سیاست خارجی چین سبب شده تا این کشور بر اساس «هویت توسعهگرایی اقتصادی مسالمتآمیز» سیاست خارجیاش را تنظیم نموده و درنتیجه بهعنوان «بازیگر بازرگان صلحجو» در تعامل با ایران ایفا نقش کند.
