از نمادگرایی تا شبکهگرایی در دیپلماسی شهری: بازشناسی دگرگونی دانشی و ساختارهای یادگیری در روابط خواهرخواندگی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری شهرسازی، گروه برنامه ریزی شهری، دانشکده شهرسازی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکتری گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشکده شهرسازی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
4 استاد برنامهریزی شهری و منطقهای دانشکدة هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس
doi
10.22111/gaij.2025.53820.3312چکیده
در جهان بههمپیوستة امروز، شهرها به بازیگران اصلی در معماری نظم جهانی بدل شدهاند و دیپلماسی شهری بهعنوان زبان نوین تعاملات جهانی، مرز میان سیاست، دانش و فرهنگ را درنوردیده است. در این میان، روابط خواهرخواندگی دیگر نه سازوکاری نمادین برای تبادل فرهنگی بلکه بستری کارکردی برای بازتولید سرمایه دانشی، انتقال نوآوری و ارتقای ظرفیتهای حکمرانی شهری در سطح جهانی تلقی میشود. این پژوهش با بهرهگیری از رهیافت تحلیلی شبکه دانش و رویکرد کتابسنجی، به بازسازی نقشة مفهومی دیپلماسی شهری پرداخته و چارچوبی استراتژیک برای فهم تحول روابط خواهرخواندگی در بستر حکمرانی شبکهای ارائه میدهد. یافتهها نشانمیدهد که ساختار مفهومی روابط بینشهری از الگوی خطی و نمادین گذشته عبور کرده و به سیستمی پیچیده، چندمرکزی و یادگیرنده تبدیل شده است که در آن مفاهیمی چون پایداری، نوآوری اجتماعی، شهرهای هوشمند، و تابآوری به محورهای همافزای حکمرانی تبدیل میشوند. در این چارچوب، روابط خواهرخواندگی نقش «گرههای دانشی» را ایفا میکنند که از طریق تبادل اطلاعات، فناوری و تجربه، ظرفیت حل مسئله در مقیاس جهانی را افزایش میدهند. تحلیل شبکه دانش نشانداد که خوشههای اصلی پژوهش در این حوزه در دو مسیر عمده شکل گرفتهاند: نخست، خوشة «دیپلماسی دانشی و فناورانه» که بر انتقال نوآوریهای شهری و همکاری علمی تمرکز دارد و دوم، خوشة «دیپلماسی فرهنگی و اجتماعی» که بر بازتولید سرمایة اجتماعی و تصویر بینالمللی شهرها تأکید میکند. در نهایت، این مطالعه با تکیه بر تلفیق دادههای شبکهای و مفاهیم حکمرانی چندسطحی، مدلی مفهومی برای بازتعریف جایگاه روابط خواهرخواندگی در تحقق اهداف توسعة پایدار شهری ارائهمیدهد. این مدل، شهرها را نهفقط بهعنوان واحدهای جغرافیایی بلکه بهمثابه سیستمهای زندة تولید دانش، کنشگری سیاسی و یادگیری جمعی بازمیشناساند؛ سیستمی که آیندة همکاریهای جهانی از دل آن زاده میشود