بررسی تأثیر توسعة فیزیکی شهرستان فیروزآباد بر سکونتگاههای روستایی با استفاده از شاخص «NDBI»
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا دانشکده علوم اجتماعی، دانشکاه پیام نور ، تهران، ایران
doi
10.22111/gaij.2025.50984.3264چکیده
این پژوهش به بررسی تأثیر توسعة فیزیکی شهرستان فیروزآباد بر سکونتگاههای روستایی با استفاده از شاخص نرمالشده ساختوساز پرداخته است. هدف اصلی تحقیق، تحلیل تأثیرات گسترش مناطق ساختوساز بر جمعیت و پایداری روستاها در دورههای زمانی مختلف (1975-1990، 1990-2000، 2000-2014 و 2014-2024) میباشد. دادههای ماهوارهای مورداستفاده شامل تصاویر سریهای لندست بوده که از طریق گوگل ارث انجین پردازش و شاخص نرمالشده ساختوساز برای هر دوره استخراج گردیده است. همچنین نقشههای تراکم جمعیت روستاها برای سالهای مختلف با استفاده از دادههای آماری و سیستم اطلاعات جغرافیایی تهیهشده است. نتایج نشان میدهد که گسترش مناطق ساختوساز عمدتاً در نزدیکی سکونتگاههای پرجمعیت و اراضی حاصلخیز کشاورزی رخداده است. این توسعه، بهویژه در دوره 2014-2024، موجب کاهش اراضی کشاورزی و تغییرات گسترده در کاربری زمین شده است. بررسی تراکم جمعیت نشان میدهد که روستاهای نزدیک به شهر فیروزآباد، بیشترین تأثیر را از توسعه فیزیکی داشتهاند که به کاهش معیشت کشاورزی و افزایش ساختوساز منجر شده است. در مقابل، برخی روستاهای دورافتاده با کاهش تراکم جمعیت و خالی شدن از سکنه مواجه بودهاند. این تغییرات، چالشهای جدی برای پایداری سکونتگاههای روستایی ایجاد کرده و نیازمند مدیریت پایدار کاربری اراضی، برنامهریزی فضایی مناسب و نظارت مستمر بر روند توسعه ساختوساز است. تحلیل نقشههای شاخص نرمالشده ساختوساز و تراکم جمعیت نشان میدهد که بین افزایش تراکم جمعیت و توسعه ساختوساز در روستاهای شهرستان فیروزآباد ارتباط معناداری وجود دارد. مناطق پرجمعیتتر بهدلیل زیرساختها و دسترسی به امکانات، ساختوسازهای بیشتری را تجربه کردهاند. در مقابل، مناطق کمجمعیتتر ازنظر توسعه ساختوساز و جذب جمعیت وضعیت کمتری داشتهاند. نمونه روستاهایی که توسعه ساختوساز بیشتری را تجربه و کشاورزی آبها افت محسوس داشته میتوان به جایدشت، احمدآباد، بایگان اشاره کرد. در مقابل روستاهای خرقه، دهویه، منارویه، قصرعاصم با جمعیت کمتر و ساختوساز کمتر و مهاجرت بیشتر بهطرف شهر را داشتهاند.