نقش مدیریت در رشد هوشمند شهری (نمونۀ موردی: پیادهراه بوعلی همدان (بافت مرکزی))
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی تهران. ایران
2 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.22111/gaij.2025.51454.3277چکیده
مؤلفههای هوشمندسازی، روزبهروز درحال بهبود هستند و به یکی از مهمترین ابزارهای توسعه تبدیل شدهاند. روند روبهرشد کاربرد فناوریهای جدید بههمراه افزایش شهرنشینی، حکمرانی و مدیریت مشارکتی، نیاز به استفاده از راهکارهای هوشمندسازی در توسعة پایدار شهری را بیشازپیش آشکار کرده است. مدیران شهری میتوانند این فرآیند را با ارتقا و استفادة مستمر از ظرفیتهای سختافزاری و نرمافزاری هوشمندسازی، تسریع نمایند. در این مقاله، مشخصهها و روشهای هوشمندسازی فضاها و اماکن شهری در همدان با تأکید بر پیادهراه بوعلی در بخش مرکزی این شهر بررسی شده است. دادههای این پژوهش بهروش پیمایشی و با استفاده از ابزار پرسشنامه در قالب شش مؤلفة اصلی: حکومت، اقتصاد، زندگی، حملونقل، جامعه و محیط بهدست آمده است. جامعة آماری، شامل متخصصین حوزة مدیریت شهری، شهرسازی و هوشمندسازی بوده و انتخاب این افراد با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند و گلولهبرفی انجام گرفته است. تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار آماری «spss»، آزمون تی تک نمونهای و آزمون فریدمن انجام شده است. نتایج آزمون تی تک نمونهای نشانمیدهد که مدیریت شهری در هوشمندسازی شهر همدان، در مؤلفههای زندگی هوشمند (میانگین 12/10)، مردم هوشمند (میانگین 98/12)، حملونقل هوشمند (میانگین 24/17) و اقتصاد هوشمند (میانگین 20/15) با تأثیر مطلوب و در مؤلفههای محیطزیست هوشمند (میانگین 87/13) و حکومت هوشمند (میانگین 06/10) با تأثیر نامطلوب مواجه بوده است. همچنین، براساس نتایج آزمون آماری فریدمن، مدیریت شهری همدان در احداث پیادهراه بوعلی، بیشترین تأثیر را بهترتیب بر مؤلفههای زندگی هوشمند (با میانگین 68/3)، حملونقل هوشمند (با میانگین 12/3)، و مردم هوشمند (با میانگین 08/3) داشته است.