تعیین قلمروهای مناسب فعالیت پرورش دام سبک با رویکرد آمایشی (نمونۀ موردی: استان خراسان رضوی)
نویسندگان
1 استادیار گروه اقتصاد کشاورزی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد ، ایران.
2 پژوهشگر گروه اقتصاد گردشگری پژوهشکده گردشگری جهاد دانشگاهی خراسان رضوی، مشهد، ایران
3 پژوهشگر گروه اقتصاد گردشگری پژوهشکده گردشگری جهاد دانشگاهی خراسان رضوی، مشهد ، ایران
4 پژوهشگر گروه اقتصاد گردشگری پژوهشکده گردشگری جهاد دانشگاهی خراسان رضوی، مشهد، ایران
doi
10.22111/gaij.2025.49656.3227چکیده
هدف از تعیین قلمروهای مناسب فعالیتی آن است که هر قلمرو با توجه به شایستگیها و مزیتهای خود و در چهارچوب سیاستهای کلان سرزمینی، در چند رشته از فعالیتهای اقتصادی نقش تخصصی ایفا نماید و بر اساس آن با سایر مناطق تعامل برقرار کند؛ لذا در این مطالعه سعی شده است با استفاده از سه گروه شاخص شامل: اقلیم (بارش و درصد تبخیر و تعرق به مجموع بارش سالانه)، آب (وضعیت سرانة آب تجدیدشونده) و دام- مرتع (نسبت دام موجود به دام مجاز و توان اکولوژی مرتع) به تعیین قلمروهای مناسب مرتعداری و پرورش دام سبک در خراسان رضوی پرداخته شود. برای این منظور، دادههای آنها برای 33 شهرستان استان تهیه و به کمک یکی از روشهای تصمیمگیری چندمعیاره یعنی «تاپسیس فازی»، اولویتبندی شد و سپس بر اساس آن، قلمروهای مناسب توسعة فعالیت دام سبک، به تفکیک شهرستانها، تعیین شد. پژوهش حاضر به لحاظ نوع هدف در میان پژوهشهای کاربردی و به لحاظ نوع روش در طبقهبندی تحقیقات توصیفی-پیمایشی قرار میگیرد. جامعة آماری مورد بررسی شامل 20 نفر از خبرگان و کارشناسان در حوزههایکشاورزی، مرتعداری و پرورش دام سبک در استان خراسان رضوی در سال 1401 بوده است. نتایج مطالعه نشانداد که شهرستانهای: چناران، خوشاب، تربت حیدریه، صالحآباد، کوهسرخ، سرخس و قوچان قلمروهای مناسب برای تداوم فعالیت پرورش دام سبک در استان هستند؛ لذا در راستای تداوم این فعالیت در سالهای آتی اگرچه شرط لازم با درنظرگرفتن آب قابل برنامهریزی برای کشاورزی، کاهش تعداد دام در حد مجاز و انجام طرحهای مرتعداری جهت بهبود و تقویت مراتع میباشد ولی شرط کافی کاهش وابستگی دام به مرتع است که تنها از طریق اصلاح نژاد و حرکت از دامداری سنتی به سمت دامداری صنعتی بهوقوع میپیوندد. در نتیجه با وجود اینکه هزینة نگهداری دام سبک به شیوة صنعتی بالاست ولی وضعیت مراتع، آب و اقلیم استان دامداران را ناگزیر به حرکت بهسوی دامداری صنعتی مینماید.