اثربخشی آموزش مبتنی بر موک بر بهزیستی روانشناختی و مهارتهای مطالعۀ دانشآموزان
نویسندگان
1 دانشیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
2 کارشناسی ارشد برنامهریزی درسی، واحد علیآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، گلستان، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، واحد گرگان، دانشگاه پیام نور، گلستان، ایران
doi
10.48310/pma.2023.3050چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر موک بر بهزیستی روانشناختی و مهارتهای مطالعۀ دانشآموزان است. روش پژوهش حاضر شبهآزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون با دو گروه گواه و آزمایش است. جامعۀ آماری پژوهش شامل دانشآموزان مقطع ابتدایی شهرستان آق قلا بود. روش نمونهگیری بهصورت خوشهای از بین مدارس دورة دوم مقطع ابتدایی شهرستان آق قلا، به صورت تصادفی یک مدرسه انتخاب شد. سپس، از بین پایههای تحصیلی بهصورت هدفمند پایۀ ششم انتخاب شد و از بین دانشآموزان پایۀ ششم به طور همسان تعداد 40 دانشآموز بهعنوان نمونه پژوهشی انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامههای بهزیستی روانشناختی ریف-نسخة کوتاه ریف و کیس (1989) و راهبردهای مطالعه و یادگیری وین اشتاین (2002) بود که روایی پرسشنامهها توسط متخصصان حوزۀ تعلیم و تربیت و روانشناسی پس از اعمال تغییرات جزئی تأیید نهایی شد و پایایی پرسشنامه با استفاده از آلفای کرونباخ به ترتیب، 72/0 و 74/0 به دست آمد. یافتههای پژوهش نشان داد آموزش مبتنی بر موک تأثیر مثبت و معناداری بر بهزیستی روانشناختی و مهارتهای مطالعة دانشآموزان دارد. بنابراین، میتوان نتیجه گرفت روش آموزش مبتنی بر موک نسبت به روش آموزش معمول تأثیر بیشتری بر بهزیستی روانشناختی و مهارتهای مطالعۀ دانشآموزان دارد. بنابراین، میتوان از این روش در کنار سایر روشها برای بهبود بهزیستی روانشناختی و مهارتهای مطالعۀ دانشآموزان استفاده کرد.
