مقایسۀ خودکارآمدی، انگیزۀ پیشرفت و رفتار سازشی در بین دانشآموزان کلاس های چند پایه و عادی در مدارس ابتدایی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، دانشگاه بوعلی سینا همدان، همدان، ایران
2 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکدة علوم اجتماعی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
doi
10.48310/pma.2023.3053چکیده
هدف پژوهش حاضر، مقایسۀ خودکارآمدی، انگیزۀ پیشرفت و رفتار سازشی دانشآموزان کلاسهای چندپایه با دانشآموزان کلاسهای تکپایۀ دورۀ ابتدایی بود. جامعۀ آماری پژوهش شامل کلیۀ دانشآموزان کلاسهای پنجم و ششم ابتدایی دبستانهای دخترانه و پسرانه روستایی شهرستان بویین زهرا در سال تحصیلی 99-1398 بود. با استفاده از روش نمونهگیری طبقهای 118 دانشآموز از کلاسهای چندپایه و 202 دانشآموز از کلاسهای تکپایه انتخاب شدند. به منظور جمعآوری دادهها، از پرسشنامههای خودکارآمدی شرر و همکاران (1982)، انگیزۀ پیشرفت هرمنس (1970) و مقیاس رفتار سازشی لیمبرت (1974) استفاده شد. دادههای گردآوریشده به کمک شاخصهای آمار توصیفی (شاخصهای گرایش مرکزی و پراکندگی) و آمار استنباطی (تحلیل واریانس چندمتغیره) تجزیه و تحلیل شد. یافتهها نشان داد اگرچه خودکارآمدی دانشآموزان کلاسهای تک پایه بیشتر از دانشآموزان کلاسهای چندپایه است، لیکن این تفاوت معنادار نیست. همچنین، دانشآموزان کلاسهای تک پایه دارای انگیزۀ پیشرفت بالاتری میباشند و دانشآموزان کلاسهای چندپایه از رفتار سازشی بالاتری برخوردارند. بنابراین، توجه به ویژگیهای کلاسهای مذکور میتواند در پیشرفت همهجانبۀ دانشآموزان مؤثر باشد.