مقایسۀ خودکارآمدی، انگیزۀ پیشرفت و رفتار سازشی در بین دانش‌آموزان کلاس های چند پایه و عادی در مدارس ابتدایی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری روان‌شناسی تربیتی، دانشگاه بوعلی سینا همدان، همدان، ایران

2 دانشیار، گروه روان‌شناسی، دانشکدة علوم اجتماعی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران

doi
10.48310/pma.2023.3053
چکیده

هدف پژوهش حاضر، مقایسۀ خودکارآمدی، ‌انگیزۀ پیشرفت و رفتار سازشی دانش‌­آموزان کلاس‌­های چند­پایه با دانش­‌آموزان کلاس­‌های تک‌­پایۀ دورۀ ابتدایی بود. جامعۀ آماری پژوهش شامل کلیۀ دانش‌­آموزان کلاس‌­های پنجم و ششم ابتدایی دبستان‌­های دخترانه و پسرانه روستایی شهرستان بویین ­­زهرا در سال تحصیلی 99-1398 بود. با استفاده از روش نمونه‌­گیری طبقه­ای 118 دانش‌­آموز از کلاس‌­های چند­پایه و 202 دانش­آموز از کلاس‌­های تک‌­پایه انتخاب شدند. به منظور جمع‌­آوری داده‌­ها، از پرسشنامه­‌های خودکارآمدی شرر و همکاران (1982)، ‌انگیزۀ پیشرفت هرمنس (1970) و مقیاس رفتار سازشی لیمبرت (1974) استفاده شد. داده‌­های گردآوری‌شده به کمک شاخص­‌های آمار ­توصیفی (شاخص‌­های گرایش­ مرکزی و پراکندگی) و آمار استنباطی (تحلیل واریانس چندمتغیره) تجزیه و تحلیل شد. یافته‌­ها نشان داد اگرچه خودکارآمدی دانش‌­آموزان کلاس­‌های تک­ پایه بیشتر از دانش‌­آموزان کلاس­‌های چند­پایه است، لیکن این تفاوت معنادار نیست. هم‌چنین، دانش‌­آموزان کلاس­‌های تک­ پایه دارای ‌انگیزۀ پیشرفت بالاتری می­‌باشند و دانش‌­آموزان کلاس­‌های چندپایه از رفتار سازشی بالاتری برخوردارند. بنابراین، توجه به ویژگی­‌های کلاس‌­های مذکور می­‌تواند در پیشرفت همه‌­جانبۀ دانش‌­آموزان مؤثر باشد.