فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

الکترون‌های اوژه (AE) از واپاشی‌های گیراندازی الکترون یا تبدیل داخلی رادیوایزوتوپ‌هایی مانند ، ، ، ، حاصل می‌شوند. این الکترون‌های کم انرژی، انرژی خود را در فاصله‌ی نانومتر تا میکرومتر تخلیه می‌کنند که منجر به انتقال انرژی خطی بسیار بالا شده و موجب تخریب کامل یاخته‌های سرطانی می‌شوند. داروهای حامل گسیلنده‌های AE پتانسیل بالقوه‌ای برای درمان سرطان دارند. بیشترین تخلیه‌ی انرژی الکترون‌های اوژه در رخ می‌دهد و قطر رشته‌های دوتایی DNA در حدود است و اگر AE ها در مجاورت هسته‌ی یاخته گسیل شوند، رشته‌های DNA به طور کامل تخریب ‌می-شوند. رادیونوکلیددرمانی هدفمند که با انتقال رادیونوکلید توسط نانوساختارها به منظور درمان سرطان انجام می‌شود، تاثیر مهمی در موفقیت فرایند درمان دارد. از نظر پزشکی انتقال رادیوایزوتوپ‌های مهم با استفاده از نانوساختارهای غیرارگانیک و ارگانیک در توسعه‌ی رادیوداروها نقش مهمی دارد. به دلیل بالا بودن نسبت سطح به حجم نانوذرات امکان اتصال تعداد زیادی پلیمر و یا مولکول فعال بیولوژیکی حامل داروهای درمانی و یا عناطر تشخیصی و تصویربرداری، به سطح آنها وجود دارد که پیوند قوی با دریافت‌کننده‌های حسی یاخته‌های تومور را فراهم می‌کند. علاوه بر آن، گسیل فوتوالکترون‌ها و الکترون‌های اوژه از سطح نانوذرات در سیستم‌هایی که در آنها نانوذرات با عدد اتمی بالا به عنوان حامل‌های گسیلنده‌های AE به کار روند، نیز رخ می‌دهد، که اثربخشی درمان را به مقدار بسیار قابل توجهی افزایش می‌دهد و میزان زنده‌مانی بیماران در این شیوه افزایش می‌یابد که به دلیل نفوذ و ماندگاری بیشتر رادیودارو در حضور نانوذرات فلزی است. بنابراین، نوع نانوساختارها و طراحی آنها اهمیت ویژه‌ای می‌یابد. در این مقاله، ویژگی‌های الکترون‌های اوژه و انتقال گسیلنده‌های آنها با استفاده از نانوساختارها در درمان سرطان مورد بررسی قرار می‌گیرد.