فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

سیلیس عنصری غیرضروری در تغذیه گیاهان محسوب می­شود اما نقش مؤثری در تحمل انواع تنش­های زیستی و غیرزیستی دارد. پژوهش حاضر اثرپذیری رابطه بادمجان-سس را از کاربرد توأم سیلیکات سدیم و باکتری حل­کننده آن طی آزمایشی گل‌خانه­ای­ در دانشگاه بوعلی سینا در 1401 به‌صورت فاکتوریل بر پایه طرح کاملاً تصادفی با 6 تکرار مورد بررسی قرار داد. عامل اول آلودگی بادمجان به سس (با و بدون‌آلودگی)، عامل دوم کاربرد سیلیکات سدیم (صفر و 100 میلی­گرم در هر کیلوگرم خاک) و عامل سوم تلقیح خاک با باکتری حل­کننده سیلیکات (صفر و 10 میلی­لیتر در هر کیلوگرم خاک) بود. نتایج حاکی از وجود اثر هم­افزایی در کاربرد توأم سیلیکات سدیم و باکتری حل­کننده آن بود. تحت شرایط بدون‌تلقیح خاک با باکتری حل­کننده سیلیکات و بدون کاربرد سیلیکات سدیم، آلودگی بادمجان به سس زراعی موجب کاهش وزن خشک اندام هوایی (32 درصد)، وزن خشک ریشه (41 درصد)، محتوی سیلیس (28 درصد) و افزایش محتوی لیگنین (53 درصد)، فعالیت آنزیم فنیل آلانین آمونیا­لیاز (27 درصد)، فعالیت آنزیم کاتالاز (214 درصد)، فعالیت آنزیم پراکسیداز (202 درصد)، فعالیت آنزیم سوپراکسید دیسموتاز (194 درصد)، فعالیت آنزیم لیپوکسیژناز (156 درصد)، محتوی پراکسید هیدروژن (58 درصد) و محتوی مالون دی‌آلدئید (94 درصد) شد. کاربرد سیلیکات سدیم و باکتری حل­کننده آن به تنهایی و توأم، اثر معنی­داری بر تمامی صفات بررسی‌شده داشت و منجر به کاهش زیست­توده سس شد. کاربرد توأم سیلیکات سدیم و باکتری حل­کننده آن توانست جبران­کننده خسارت وارده از سوی این علف هرز انگلی به زیست‌توده بادمجان باشد.