طراحی مدل توسعه مربیگری مجازی کارکنان (مورد مطالعه کادر درمان بیمارستانهای علوم پزشکی مازندران)

نویسندگان
doi
چکیده

پژوهش حاضر با هدف ترکیب کیفی نتایج مطالعات پیشینصورت گرفته در حوزه توسعه مربیگری مجازی و ارائه الگویی جامع در این زمینه می باشد.این پژوهش از لحاظ هدف، توسعه‌ای و از نظر روش، کیفی از نوع فراترکیب بود. با استفاده از الگوی هفت‌مرحله‌ای ساندلوسکی و باروسو و با غربالگری تحقیقات در پایگاه‌های معتبر داخلی و خارجی، پس از مطالعه و کدگذاری علمی و نظام‌مند ۴۶ مقاله معتبر پیشین در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵، مدل توسعه مربیگری مجازی برای کادر درمان استخراج گردید. برای بررسی روایی از ابزار ارزیابی گلین و سنجش پایایی از طریق ضریب کاپای کوهن استفاده شد که مقدار توافق به‌دست‌آمده برابر با ۸۹۵/۰ بود. اهمیت و اولویت شاخص‌ها با آنتروپی شانون مشخص گردید.یافته‌هانشان دادکه الگوی جامع ارائه‌شده در این پژوهش، دارای سه بُعد و شش مؤلفه شامل پیامد و دستاورد (پیامدهای روان‌شناختی و رفتاری)، روش‌ها و مکانیسم‌ها (روش‌های طراحی و اجرا و راهبردهای آموزشی) و چالش‌ها (چالش‌های رابطه‌ای، فناورانه و پذیرش) با ۱۷ شاخص می‌باشد.بعلاوه یافته ها نشان دادکه برای دستیابی به توسعه اثربخش مربیگری مجازی در کادر درمان بیمارستان‌های علوم پزشکی مازندران، توجه همزمان به پیامدها، روش‌ها و چالش‌های شناسایی‌شده در این مدل ضروری است