التزام سیاسی در فقه امامیه
نویسندگان
1 عضو هیات علمی گروه فقه دانشکده الهیات، معارف اسلامی و ارشاد دانشگاه امام صادق علیه السلام
doi
10.30497/pk.2016.1780چکیده
یکی از مباحث مهم در حوزۀ اندیشۀ سیاسی، ریشهیابی مسئلۀ التزام سیاسی و توجیه التزام در برابر دستورات حاکم، علیرغم بهرهمندی انسان از آزادی اولیه است. نویسندگان غربی، نظریات خود را بر مبنای لزوم التزام نسبت به قراردادها و التزام در برابر تعهدات مشترک بنیان نهادهاند. این نظریات نتوانسته است برای تعارض و تزاحم التزامات در درون یک جامعۀ سیاسی و بین جوامع و نظامهای سیاسی راهحل جامعی ارائه دهد. مبتنی بر مبانی فقه امامیه، خداوند مصدر همه التزامات است، و التزام سیاسی که التزام در برابر حاکمان مشروع است، یا به نصب الهی یا بهواسطۀ قراردادی که انسان با حاکم در قالب بیعت یا انتخابات منعقد مینماید، محقق میشود. در فقه امامیه وجود ضوابط معین در همۀ التزامات که آنها را به التزام در برابر اوامر الهی هدایت نمودهاست، موجبات حل تعارض و تزاحم التزامات را فراهم میآورد؛ و تبعیت از دستورات حاکم عادل را که در طول تبعیت الهی است، توجیهپذیر مینماید. در این مقاله با روش توصیفی- تحلیلی در مقام تبیین منبع التزام سیاسی و وجه هماهنگی التزام سیاسی با دیگر التزامات و راه حل فقه امامیه برای مدیریت تزاحم و تعارض التزامات و جلوگیری از تخلف التزامات میباشیم.
