خوانشی زیباییشناسی از اشعار عزالدین میهوبی و احمد شاملو بر اساس نظریه نشانه¬شناسی زیبایی-شناختی پی¬یرگیرو
نویسندگان
doi
چکیده
نشانهشناسی زیباییشناسی یکی از انواع نشانهشناسی است و پییر گیرو آن را در کنار نشانهشناسی منطقی و اجتماعی ارائه میدهد و این نوع نشانهشناسی در مقابل نشانهشناسی منطقی قرار دارد. بن مایه نشانهشناسی زیباییشناختی هنر است که به واسطه احساس و عمل بر ارگانیسم یا روان شخص تأثیر میگذارد. در این میان، شعر، به ویژه شعر معاصر که علاوه بر تحت تأثیر گذاشتن احساسات، پر از رمزگانهایی نشانهای است که میتواند نمونه خوبی برای پیادهسازی این نظریه باشد. پژوهش حاضر سعی دارد با روش کیفی (تحلیلی- توصیفی) و با تکیه بر مکتب آمریکایی ادبیات تطبیقی، رمزگانهای زیباییشناسی در اشعار میهوبی و شاملو را در سایه نظریه نشانهشناسی زیباییشناسی پیگیرو مورد بررسی قرار دهد. نتایج حاصل از این پژوهش حول محور شباهتها و تفاوتهای حاصل از کاربست نشانهها در شعر دو شاعر میچرخد؛ به طوری که رمزگانهای زیباییشناسی در اشعار هر دو شاعر در رمزگانهای بلاغی، رمزگانهای هنری- فرهنگی، رمزگانهای آیندهنگر، رمزگانهای تخیلی و تقابلی تجلی یافتهاند که هر یک به نحوی با درونمایههای اصلی شعر آنها نظیر غم، شکنجه، امید و ناامیدی در ارتباط هستند. تفاوت عمده دو شاعر در این است که شاملو در احساسات اجتماعياش دغدغه همه انسانها را دارد؛ اما ميهوبي دغدغه كشور و ملت خويش، مسلمانان و جهان اسلام را دارد.
