بررسی علل عدمتوفیق شهرداری در اجرای طرحهای توسعه از سال 1397 تا 1401 از دیدگاه مسئولان (نمونۀ موردی: شهر رشت)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد شهرسازی-برنامه ریزی شهری، گروه شهرسازی دانشکده معماری و هنر دانشگاه گیلان
2 کارشناس ارشد شهرسازی-برنامه ریزی شهری، گروه شهرسازی دانشکده معماری و هنر دانشگاه گیلان
3 دانشیار، گروه شهرسازی دانشکده معماری و هنر دانشگاه گیلان
4 کارشناس ارشد شهرسازی-برنامه ریزی شهری، گروه شهرسازی دانشکده معماری وهنر دانشگاه گیلان
5 کارشناس ارشد شهرسازی- برنامه ریزی شهری و منطقه ای، پردیس هنرهای زیبا دانشگاه تهران
doi
10.22111/gaij.2023.45519.3116چکیده
ناکارآمدی طرحهای شهری از چالشبرانگیزترین بحثهای شهرسازی ایران در حوزههای برنامهریزی شهری و مدیریت شهری بوده است. بر همین اساس باوجود تهیۀ پروژههای متنوع توسعۀ شهری که از همین طرحها منتج شدهاند، مشهود است اغلب یا به مرحلۀ اجراییشدن نمیرسند یا بهصورت نیمهکاره رها میشوند. هدف از این پژوهش بررسی علل و عوامل عدمتحققپذیری پروژههای مذکور در بین سالهای 1397 تا 1401 است. در این پژوهش از روش مصاحبه با متخصصان شهرداری که در آن با 13 تن از متخصصان شهرداری رشت، ازطریق سؤالات باز به کند و کاو بر علل و عوامل عدمتحقق پروژههای شهری و ارتباط آنها با سیستم مدیریت شهری، اقتصاد، طرحهای توسعۀ شهری و... پرداخته شد. پس از تحلیل محتوای مصاحبهها ازطریق نمودار ایشیکاوا درجهت نمایش هرچهبهتر علتیابی ریشهای مشخص شد که ضعف در رابطۀ میان مدیریت شهری و برنامهریزی سنتی، نمود بسیاری دارد. نتایج نشان داد که عوامل عدیدهای در عرض و طول یکدیگر و درجهت عدمتحقق پروژههای شهری نقش داشتهاند که درجهت اصلاح این نواقص میتوان از روشهای مختلفی چون تغییر پارادایم، اصلاح ساختار نیروی انسانی، تقویت نقش مشارکت مردم، هماهنگی سازمانی و کنترل زمینهای نسقی بهره برد.
