سنجش یکپارچه آسیبپذیری و تصمیمگیری برای تابآوری مؤثر در برابر سوانح طبیعی «زلزله» (نمونۀ موردی: کلانشهر تبریز)
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.
2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.
3 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.
doi
10.22111/gaij.2023.45487.3115چکیده
یکی از مهمترین مخاطراتی که همواره شهرها را تهدید مینماید، خطر وقوع زلزله است. این مخاطره با قدرت بالای تخریب ساختمانها و زیرساختهای شهری، خسارات بسیاری را در ابعاد مالی و جانی به شهرها متحمل میکند. از اینرو، بهمنظور افزایش ظرفیت مقابله با خطرات زلزله، افزایش تابآوری شهری اخیراً به یک اولویت اساسی برای اکثر دولتها تبدیل شده است. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف سنجش یکپارچه آسیبپذیری مناطق دهگانه کلانشهر تبریز بر اساس ویژگیهای تابآوری و شاخصهای فیزیکی مرتبط و تصمیمگیری برای تابآوری مؤثر در برابر زلزله نگارش شده است. در این راستا، روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت تحلیلی-اکتشافی میباشد. بهمنظور تجزیه و تحلیل اطلاعات نیز از تکنیکهای AHP در نرمفزار Expert Choice، PROMETHEE و تحلیل GAIA و GAIA Web و نظرات 25 نفر از خبرگان استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد که مناطق 9، 6 و 2 به ترتیب با امتیاز 445/0، 374/0 و 293/0 از تابآوری زیاد، مناطق 5 و 7 به ترتیب با کسب امتیاز 196/0 و 142/0 از تابآوری متوسط، مناطق 4، 8 و 3 به ترتیب با امتیاز 090/0-، 130/0- و 236/0- از تابآوری کم و مناطق 10 و 1 با کسب امتیاز 468/0- و 526/0- از تابآوری خیلیکم در برابر زلزله برخوردار میباشند. همچنین حدود 11 درصد از بافت کلانشهر تبریز در پهنه آسیبپذیری خیلیزیاد و حدود 5/13 درصد در پهنه آسیبپذیری زیاد قرار دارند. بنابراین سیاستگذاری مناسب در راستای مدیریت بحران زلزله بهویژه در استحکامسازی ساختمانها و برنامهریزی کاربری اراضی شهر ضرورتی اجتنابناپذیر میباشد.