اثر تغییر روش آبیاری جویچهای به قطرهای بر صفات فیزیولوژیکی و عملکرد انگور بیدانه سفید (Vitis vinifera L.)
نویسندگان
1 دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
2 دانشگاه شهید چمران اهواز
3
4 دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
5 دانشگاه هنر
doi
10.22059/ijhs.2017.235307.1270چکیده
بهمنظور ارزیابی اثر تغییر شیوه آبیاری جویچهای به قطرهای، بر عملکرد و برخی صفات فیزیولوژیکی انگور بیدانه سفید، آزمایشی در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در چهار تکرار و در طی سالهای زراعی 94-93 و 95-94 روی تاکهای 14 ساله اجرا شد. تیمارهای آزمایش شامل: آبیاری جویچهای1 (I 1 )، قطرهای بههمراه جویچهای ( 2 I)، بابلر ( 3 I)، قطرهای1 ( 4 I)، ترکیب قطرهای سطحی و زیر سطحی (I 5 )، قطرهای2 (I 6 )، قطرهای3 (I 7 ) و جویچهای2 (I 8 ) بودند. نتایج نشان داد که کلروفیل کل در تیمارهای قطرهای کاهش و اسیدآمینه پرولین و گلایسینبتائین افزایش یافت. تیمار قطرهای1 (I 4 ) بیشترین غلظت کربوهیدراتهای محلول برگ و از طرفی پایداری غشای کمتری داشت. از نظر عملکرد، تیمارهای جویچهای2، قطرهای2 (I 6 ) و قطرهای3 (I 7 )، به ترتیب با 43، 31 و 28 تن در هکتار، بیشترین عملکرد محصول را به خود اختصاص داده بودند. همچنین تیمار قطرهای3 I 7 با 2/1 گرم بیشترین وزن حبه را داشت. از نظر کارایی مصرف آب ،(WUE)، تیمار قطرهای2 (I 6 ) با 3/10 کیلوگرم انگور بر مترمکعب آب، مصرف آب بهینهتری نسبت به سایر تیمارهای آبیاری بهویژه جویچهای1 و جویچهای2 داشت. نتایج این پژوهش نشان داد که تغییر شیوه آبیاری جویچهای1 به قطرهای، باعث اعمال تنش خشکی در تاکهای مسن میگردد؛ اما عملکرد کاهش نمییابد.