کاربرد و ملاحظات روششناختی نگرشسنجی نبضی در پیمایشهای سازمانی
نویسندگان
1 دانشیار گروه سنجش و اندازه گیری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22054/jem.2023.73672.3463چکیده
با افزایش پیچیدگیهای سازمانی بهترین شیوههای پیمایش و نظرسنجی به چالش کشیده شده و تحقیقات پیمایشی تکامل یافته است. شنیدن پیوسته به یک طرح پیمایش اشاره دارد که برای تهیه دادهها از پیمایشها و طرحهای متعدد با دفعات بیشتر نسبت به یک نقطۀ منفرد در یک دورۀ دوسالانه، سالانه یا کوتاهتر استفاده میکند. در پی جریان شنیدن مداوم در سازمان، نگاه متخصصان سنجش و اندازهگیری به سنجشهای همیشگی یا سنجشهای نبضی معطوف شده است. هدف این مطالعه شناخت وضعیت حال و آیندۀ پیمایشهای کارکنان در سازمانها و شرکتهای دولتی و خصوصی ایران از دیدگاه متخصصان HR سازمان/شرکت بود. به همین منظور پیمایشی به مدت دو ماه در محدودۀ زمانی تیرماه تا شهریورماه سال 1401 انجام شد. جامعۀ آماری این مطالعه کلیه سازمانها و شرکتهای دولتی و خصوصی ایران بوده است که در سال 1401 فعالیت رسمی داشتهاند. بهمنظور دستیابی به نمونهای معرّف، از روش نمونهگیری طبقهای هدفمند برای جمعآوری دادههای موردنیاز از شرکتها و سازمانهایی در صنایع با اندازههای مختلف استفاده شد. نتایج نشان میدهد که پیشرفتها در تمام جنبههای چرخۀ سنجشهای نبضی، از طراحی و استقرار گرفته تا گزارشدهی و تجزیهوتحلیل و ارائه دادههای بهموقع و مرتبطتر، سبب شده که سازمانها از رویکرد پیمایش سنتی خود فاصله گرفته و همسو با رشد فناوریهای نوین به سمت پیمایشهای نبضی متمایل شوند. بااینحال، پیمایشهای سازمانها و شرکتهای ایرانیِ موردمطالعه در مقایسه با سایر کشورهای جهان روند بسیار کندتری دارد.