بررسی امکان کاهش پفیشدن میوۀ نارنگی انشو (Citrus unshiu) در شرق مازندران
نویسندگان
1 دانشگاه محقق اردبیلی
2 دانشگاه آزاد اسلامی
doi
10.22059/ijhs.2015.56907چکیده
پفیشدن یک ناهنجاری فیزیولوژیکی در برخی ارقام مرکبات است که سبب جداشدن پوست از گوشت، کاهش بازارپسندی، افزایش خسارتهای پوست و کاهش خاصیت انباری میوه میشود. بهمنظور امکان کاهش این ناهنجاری، آزمایشی در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با 11 تیمار: 1. شاهد؛ 2. مونو آمونیم فسفات؛ 3. کلرور کلسیم؛ 4. نیترات پتاسیم؛ 5. مونو آمونیم فسفات + نیترات پتاسیم؛ 6. GA 3 ؛ 7. 2,4-D؛ 8. مونو آمونیم فسفات + GA 3 ؛ 9. نیترات پتاسیم +2,4-D ؛ 10. نیترات پتاسیم + GA 3 و 11. 2,4-D+GA 3 و 4 تکرار با درختان بالغ نارنگی انشو با پایۀ نارنج انجام شد. نتایج نشان داد که همۀ تیمارها سبب افزایش جرم حجمی پوست میوه نسبت به شاهد شدند. بهترین تیمارها در افزایش جرم حجمی پوست، تیمارهای ترکیبی GA 3 یعنی تیمارهای 8، 10 و 11 و تیمار تغذیهای مونو آمونیم فسفات بودند که این تیمار بالاترین اندازۀ میوه را نیز تولید کرد. هرچه اندازه و وزن میوهها بیشتر بود، تعداد میوههای با پوست پفیشده نیز بیشتر بود. غلظت مس در برگ، همبستگی مثبت و غلظت فسفر، همبستگی منفی و معناداری با عارضۀ پفیشدن نشان داد. بنابراین، با توجه به نتایج این آزمایش، توصیه میشود در زمان تغییر رنگ میوه از محلولپاشی کودهای فسفره استفاده شود؛ در مقابل، استفاده از سموم با ترکیبات مسی تا حد امکان کاهش یابد.