اثربخشی طرحواره درمانی بر ارزش‌های ازدواج و رغبت به ازدواج در دختران مجرد شهر تهران

نویسندگان
doi
10.22123/chj.2019.176519.1266
چکیده

مقدمه: واقعیت‌های موجود در جامعه نشان می‌دهند که رغبت و تمایل جوانان به ازدواج کاسته شده و تأخیر در ازدواج، کم‌کم در حال تبدیل شدن به یک شیوه و امتیاز اجتماعی است. پژوهش حاضر به منظور تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر ارزش‌های ازدواج و رغبت به ازدواج در دختران مجرد انجام شد. مواد و روش‌ها: روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی بود. با استفاده از نمونه­گیری غیر تصادفی 46 دختر دانشجوی در دسترس، در دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز در سال تحصیلی 97-96 انتخاب شدند و به طور تصادفی در گروه‌های آزمایش و کنترل جای گرفتند. گروه آزمایشی به مدت 8 جلسه تحت آموزش طرحواره درمانی قرار گرفتند. آزمودنی­ها قبل و بعد از انجام مداخلات به پرسشنامه‌های ارزش‌های ازدواج و رغبت به ازدواج پاسخ دادند. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس چنه متغیری بررسی شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که آموزش طرحواره­ درمانی ‌توانست ارزش‌های برابرنگری، خودپیروی عقلانی و رغبت به ازدواج را افزایش و ارزش‌های خودپیروی عاطفی و سلسله مراتبی را کاهش دهد (01/0>p). نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش شواهدی را پیشنهاد می‌کند که آموزش طرحواره‌ درمانی برای بهبود ارزش‌های ازدوج و رغبت به ازدواج روش مناسبی می‌باشد.