تحلیل روند دید افقی درجنوب غرب ایران بین سال های 2020-1998
نویسندگان
1 سازمان هواشناسی کشور؛ اداره کل هواشناسی آذربایجان شرقی
2 دانشجوی دکترای آب و هواشناسی, گروه آب و شناسی, دانشکده برنامه ریزی و علوم محیطی,دانشگاه تبریز
3 استاد آب و هوا شناسی – دانشکده برنامه ریزی و علوم محیطی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
doi
10.22059/jphgr.2022.339960.1007685چکیده
قابلیت دید یعنی توانایی مشاهده دورترین فاصله از یک جسم سیاه است که در برابر افق آسمان قرار دارد. قرار گرفتن شمال غرب ایران در منتهیالیه حوضه جریان بادهای گردوغبارزای معروف به باد شمال که گردوغبارهای بیابانهای سوریه و عراق را به جنوب غرب ایران منتشر میکنند باعث کاهش مکرر دید افقی در این منطقه میشوند. هدف پژوهش حاضر این است که با استفاده از دادههای دید افقی، مقادیر میانگین عمق اپتیکی آئروسل و محاسبه ضریب خاموشی روند تغییرات دید افقی در این مناطق بررسی و مطالعه شود. دادههای بهکاررفته در تحقیق حاضر، شامل دادههای روزانه دید افقی ایستگاههای سینوپتیک استانهای ایلام، خوزستان، چهارمحال بختیاری، کهگیلویه و بویراحمد و لرستان در بازه زمانی 1998 تا 2020 است. برای تجزیهوتحلیل دادههای دید افقی از روش آماری Ridit استفاده گردید. افق دید در ایستگاههای موردمطالعه در پنج دسته گروهبندی شد و فراوانی هر دسته مشخص گردید و مقدار Ridit و ضریب خاموشی محاسبه شد. سپس نمودارها و نقشههای مربوطه ترسیم گردید. همچنین نوسانات میانگین AOD ماهانه در دوره آماری موردمطالعه در موقعیت جغرافیایی ایستگاههای هواشناسی محاسبه گردید. مقایسه نمودارهای ایستگاههای موردمطالعه مشخص میکند که بهغیراز ایستگاههای یاسوج، مسجدسلیمان، الیگودرز، دهلران و خرمآباد در همه ایستگاهها منطقه موردمطالعه افق دید کاهش مییابد.