دینشناسی عرفانی راز شیرازی
نویسندگان
1 دانشیار گروه فلسفه و حکمت اسلامی دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین
2 دانشیار گروه ادیان و عرفان تطبیقی دانشگاه فردوسیمشهد.
3 دانشجوی دکتری ادیان و عرفان تطبیقی دانشگاه فردوسی مشهد
4 دانشیار گروه ادیان و عرفان تطبیقی دانشگاه فردوسیمشهد ( نویسنده مسئول)
doi
10.22067/epk.2025.88522.1347چکیده
در این جستار دینشناسی میرزا ابوالقاسم راز شیرازی، عارف شیعی(1286ق) به روش توصیفی-تحلیلی مورد بررسی قرار گرفته است. او اصل دین، بالاخص دین اسلام و مذهب شیعه را ولایت حضرت علی (ع) دانسته است و در مجموع آثار خود به نحوی خاص و منحصربهفرد به ارتباط بین بحث حقیقت محمّدیه با ولایت پرداخته است. از نظر او در پیشگاه حضرت احدیت هیچ اصلی از اصول و فُروع دین بدون تشیید بنیان ولایت از عباد پذیرفته نیست. راز به دینشناسی عرفانی در ساختار سهگانه دین نیز اشاره کرده است و با پشتوانه احادیث شیعه و با تکیه بر مفهوم «رکنِ» دین یعنی ولایت کلیه الهیه، ضمن تأکید بر چهارمین عنصر؛ یعنی حقیقت بهعنوان گوهر دین، نیل به مقام احسان را نه تنها در دین اسلام، بلکه در تمامی ادیان پیشین هم، مشروط به پذیرفتن حقیقت محمدیه و علویه دانسته است. از دیدگاه او چنین بر میآید که حضرات معصومین (ع) تمثل حقیقت دین در کلیه قرون و اعصاراند.