تدوین مدل مدیریت جامع استعدادیابی فوتبال در ایران

نویسندگان

1 گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه شمال، آمل، ایران

2 گروه مدیریت ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران. دانشگاه مازندران

3 گروه تربیت بدنی، دانشگاه هنر، تهران، ایران

4 گروه مدیریت ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران،بابلسر، ایران

5 گروه مدیریت ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

doi
10.22059/jsm.2021.311639.2595
چکیده

مقدمه: هدف پژوهش حاضر، تدوین مدل مدیریت جامع استعدادیابی فوتبال ایران بود.روش پژوهش: روش پژوهش آمیخته بود. مرحلة کیفی در سه مرحله، مرحلۀ اول، تحلیل محتوای پژوهش‌های انجام‌شده در حوزۀ استعدادیابی، مرحلۀ دوم، مصاحبۀ نیمه‌ساختاریافتۀ 15 نفر از خبرگان ورزشی فدراسیون فوتبال به روش هدفمند تا رسیدن به اشباع نظری و مرحلۀ سوم، با 22 نفر از متخصصان فوتبال به روش دلفی انجام گرفت. مرحلۀ کمی پژوهش، با رویکرد پیمایشی انجام گرفت و از آمار توصیفی، برای توصیف متغیرها در جامعۀ تحقیق استفاده شد. در آمار استنباطی از مدلسازی معادلات ساختاری برای سنجش اثر عوامل مختلف کمک گرفته شد و برای تجزیه‌وتحلیل داده‌‌ها از نرم‌‌افزار Smart PLS3 استفاده شد.یافته‌ها: مدل شش‌‌مرحله‌ای مدیریت جامع استعدادیابی فوتبال در دور سوم دلفی تأیید شد و یافته‌ها نشان داد کودکان باید از 4-7 سالگی از طریق مربیان پایه واستعدادیاب‌ها درمهدها، مدارس و والدین شناسایی شوند و وارد عرصۀ آموزش شوند و تا 17-19 سالگی از طریق باشگاه‌هاو فدراسیون فوتبال به مرحلۀ تکامل و قهرمانی برسند. یافته‌های بخش کمی نیز نشان داد، همۀ مسیرهای مدل معنادار است و برازش مدل ساختاری در سطح قوی تأیید شد.نتیجه‌گیری: ازاین‌رو به مدیران و مسئولان فدراسیون فوتبال توصیه می‌شود با تدوین نظام جامع و مدون برای مدیریت استعدادیابی در کشور، تشکیل کمیتۀ علمی و پایگاه‌های استعدادیابی کارامد در مدارس و باشگاه‌ها، پرورش نیروی انسانی متخصص، تصویب قانون حمایت بازیکنان نخبه، فراهم کردن تسهیلات در کمپ‌‌های تمرینی، جذب بخش خصوصی فعال و قوی، رعایت اصل شایسته‌سالاری در انتخاب مربیان و بازیکنان جهت پشتوانه‌سازی و استعدادپروری به‌عنوان عوامل حیاتی در پیشرفت فوتبال کشور و پیروی از مدل مذکور توجه کنند.