اکوسیستم استارت‌آپ‌های ورزشی در ایران: مطالعه جایگاه سرمایه انسانی و کیفیت آموزش

نویسندگان

1 دانشیار، گروه مدیریت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

2 استاد گروه مدیریت ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه تهران

3 دانشجوی دکتری مدیریت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه خوارزمی

4 استادیار گروه مدیریت ورزشی، دانشگاه خوارزمی

doi
10.22044/shm.2025.15220.2687
چکیده

هدف: پژوهش حاضر به مطالعه جایگاه سرمایه انسانی و کیفیت آموزش در اکوسیستم استارت­آپ­ های ورزشی ایران پرداخته است. روش ­شناسی: ماهیت تحقیق کیفی و از نوع اکتشافی است. برای جمع­آوری داده­ها با 16 نفر از خبرگان حوزه کارآفرینی و استارت­آپ­ های ورزشی از بنیان­گذاران استارت­آپ­های ورزشی، مدیران پارک­ های علم و فناوری و مراکز رشد، اساتید دانشگاه و نخبگان حوزه کارآفرینی ورزشی، مصاحبه­های عمیق نیمه­ساختاریافته انجام شد. نمونه­گیری به صورت هدفمند بود. سپس داده­ها به روش تحلیل مضمون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته­ ها: نتایج نشان داد، محتوا و سیاست­های آموزشی از طریق آموزش­های فنی، ارتباطی و مدیریتی، نیازسنجی و هدف­گذاری آموزشی، آموزش جهت­گیری کارآفرینانه، رویه­های آموزشی، نظام ارزیابی و زیرساخت­های آموزشی و پژوهشی می­تواند در اکوسیستم استارت­آپ­های ورزشی نقش­آفرینی کند؛ همچنین سرمایه انسانی از طریق دانش و مهارت­های مورد نیاز کسب و کارهای استارت­آپی، قابلیت­های کارآفرینی و ویژگی­های شناختی کارآفرینان، مدیریت چابک و پویا و قابلیت تیم­سازی در اکوسیستم استارت­آپ­های ورزشی نقش دارد. نتیجه ­گیری: این‌گونه به نظر می ­رسد که عامل سرمایه انسانی و آموزش آن به عنوان دو رکن مهم اکوسیستم استارت­آپ­ های ورزشی نیازمند توجه جدی در ایران است. در این زمینه سیاست­گذاران ورزش باید در توسعه آموزش و تحقیق برای بهبود کیفیت سرمایه انسانی و ارتقا آن در اکوسیستم استارت­آپی سرمایه­گذاری کنند؛ همچنین فضای حاکم بر مدارس و دانشگاه­های ایران برای تربیت نیروی انسانی مورد نیاز فعالیت­های کارآفرینانه و یا استارت­آپی چندان مناسب نیست؛ بنابراین، بازنگری در دوره‌های ارائه شده در مدارس و دانشگاه­ها می­تواند گام مهمی در جهت بهبود اکوسیستم باشد. توسعه ارتباط صنعت و دانشگاه هم در زمینه آموزش رسمی و غیررسمی و هم برای ایجاد روحیه و جهت­گیری کارآفرینی نیز مثمرثمر خواهد بود؛ همچنین آموزش صرفاً به افراد جامعه یا دانش­آموزان و دانشجویان منحصر نیست، بلکه آگاهی دادن به مسئولین و سیاست­گذاران و آموزش آن­ها نیز در بهبود کیفیت سرمایه انسانی و ارتقا اکوسیستم نقش اساسی دارد.