بررسی تأثیر تکاملی الحاق و تعلیم فطری نفوس ناقصهٔ اطفال مؤمنان در عالم برزخ از منظر آیات و روایات
نویسندگان
1 دانشگاه قم
doi
10.22067/epk.2024.82152.1239چکیده
ازجمله مسائل چالشبرانگیز در معاد، موضوع سرنوشت نفوس ناقصهٔ اطفال در عوالم برزخ و قیامت است. در این میان، اطفالی که والدین مؤمن دارند، سرنوشتی متفاوت نسبت به دیگر اطفال خواهند داشت. بنابر ادلهٔ قرآنی و روایی، اطفال مؤمنان دارای بقا و حیات اخرویاند و از منظر فلسفهٔ صدرایی نیز این نفوس با نیل به مقام تجرد خیالی، بقا دارند و میتوانند به تکامل خود برسند؛ ولی بهدلیل آنکه نفوس اطفال از کمالات نفسانی بیبهره و اصطلاحاً ناقص است، نیاز به تکامل دارد تا برای زندگی در عوالم مجرد آماده شود. براساس آیات و روایات، عامل تکامل این نفوس، الحاق و تعلیم است؛ نفس کودک نابالغ یا توسط اولیای الهی، بهخصوص حضرت زهرا(س) که دارای مقام نفس کلی است آموزش و تعلیم میبیند تا آنچه را در دنیا نیاموخته است تعلیم ببیند یا الحاق کودک به والدین یا بستگانش اتفاق میافتد که آن نیز مرتبط با بحث تعلیم است. حاصل این نوشتار با روش توصیفیتحلیلی و کتابخانهای بیانکنندهٔ این است که این تعلیم و تربیت، چه توسط والدین و چه اولیای الهی، ذیل فطرت اطفال که بر آن آفریده شدهاند، انجام میشود و استعدادها و ویژگیهای انسان در این تعلیمات شکوفا میشود. روش این تربیت نیز بهصورت رمز و اشاره و در شکل حروف مفرد و القای معانی است. این تعلیم، اکتسابی نیست؛ بلکه علمی حضوری است.