آیندهپژوهی گردشگری ورزشی در ایران
نویسندگان
1 گروه مدیریت ورزشی، دانشجوی دکتری مدیریت ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان، همدان، ایران
2 گروه مدیریت ورزشی، دانشکدۀ مدیریت و حسابداری، دانشکدگان فارابی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشگاه گروه مدیریت ورزشی، دانشکدۀ مدیریت و حسابداری، دانشکدگان فارابی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 گروه مدیریت ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان، همدان، ایران
doi
10.22059/jsm.2022.336248.2871چکیده
مقدمه: پژوهش حاضر با هدف آیندهپژوهی گردشگری ورزشی در ایران انجام گرفت.روش پژوهش: روش پژوهش از نوع آمیختۀ کیفی– کمی بود. جامعۀ آماری پژوهش شامل تمامی نخبگان علمی و اجرایی در زمینۀ گردشگری ورزشی بودند که با استفاده از روش نمونهگیری قضاوتی و گلولهبرفی انتخاب شدند و در نهایت با اجرای مصاحبههای باز با 12 نفر از استادان و خبرگان گردشگری ورزشی به اشباع نظری رسیدند. ابزار پژوهش در بخش کیفی مصاحبههای باز بود. در بخش کمی نیز ابزار پژوهش پرسشنامه خبرهسنجی و پرسشنامۀ ماتریسی بود که روایی صوری و محتوایی آن توسط متخصصان امر تأیید شد.یافتهها: نتایج حاصل از پرسشنامۀ خبرهسنجی نشان داد، 15 عامل کلیدی بر گردشگری ورزشی در ایران تأثیرگذارند. دو عامل گویههای بومی و روابط بینالملل بیشترین تأثیر را بر گردشگری ورزشی در ایران دارد. براساس این دو عامل کلیدی چهار سناریو توسعۀ تابآور، ظلمت گردشگری ورزشی، توسعۀ شکننده و توسعۀ ایدهآل برای آیندۀ گردشگری ورزشی در ایران ارائه شود.نتیجهگیری: در نتیجه سناریوی توسعۀ ایدهآل که بهترین وضعیت را نشان میدهد، با رفع محدودیتهای بینالمللی و برنامهریزی روی قابلیتهای منطقهای وضعیت مناسبی برای گردشگری ورزشی در کشور ایجاد میکند. سناریوی ظلمت گردشگری ورزشی بدترین وضعیت را نشان میدهد که بهعلت وجود فشارهای خارجی و نبود عزم داخلی توسعۀ گردشگری اتفاق نمیافتد. از طریق شناخت بهترین سناریو میتوان برنامهریزیهای لازم را بهمنظور توسعۀ گردشگری ورزشی در ایران انجام داد.
