ارتباط پیوند والدینی در دوره رشدی با خودشیفتگی بزرگمنش و شکننده: نقش میانجی اضطراب دلبستگی

نویسندگان
doi
چکیده

چکیده مقدمه: اختلال شخصیت خودشیفته یکی از شدیدترین آسیب­های شخصیتی است که تأثیر بسزایی بر روابط بین­فردی افراد می­گذارد که شناسایی عوامل شکل­دهنده آن اهمیت زیادی دارد به همین دلیل هدف پژوهش حاضر تعیین برازش الگوی ساختاری پیوند والدینی در دوره رشدی با خودشیفتگی بزرگمنش و شکننده با نقش میانجی اضطراب دلبستگی بود. روش پژوهش: این پژوهش از نوع توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه پژوهش حاضر کلیه دانشجویان دانشگاه­های دولتی شهر مشهد در سال تحصیلی 1402-1403 بودند که از بین آن­ها 345 نفر به روش نمونه­گیری خوشه­ای و در دسترس انتخاب شدند. سپس پرسشنامه­های مقیاس خودشیفتگی آسیب­شناختی، مقیاس پیوند والدینی و مقیاس تجربه روابط نزدیک را تکمیل کردند. یافته ها: نتایج نشان دادند که اضطراب دلبستگی رابطه بین پیوند والدینی در دوره رشدی و خودشیفتگی شکننده را به‌صورت مثبت (247/0=β؛ 001/0=P) و خودشیفتگی بزرگمنش را به‌صورت مثبت (219/0=β؛ 001/0=P) میانجی­گری می­کند. نتیجه­ گیری: با توجه به این نتایج می­توان گفت اگر کیفیت و کمیت مراقبت و نظارت والدین به‌گونه‌ای نباشد که امنیت و آرامش را برای کودک ایجاد کند تروما و اضطراب دلبستگی در او ایجاد می­شود که برای حفاظت و مراقبت از خود به رفتارهای خودشیفتگی بیمارگونه پناه می­برد، این نتایج اهمیت مراقبت سالم را در سلامت روانی افراد نشان می­دهد که نیازمند آموزش­های لازم به والدین در این زمینه است.