ارتباط پیوند والدینی در دوره رشدی با خودشیفتگی بزرگمنش و شکننده: نقش میانجی اضطراب دلبستگی
نویسندگان
doi
چکیده
چکیده مقدمه: اختلال شخصیت خودشیفته یکی از شدیدترین آسیبهای شخصیتی است که تأثیر بسزایی بر روابط بینفردی افراد میگذارد که شناسایی عوامل شکلدهنده آن اهمیت زیادی دارد به همین دلیل هدف پژوهش حاضر تعیین برازش الگوی ساختاری پیوند والدینی در دوره رشدی با خودشیفتگی بزرگمنش و شکننده با نقش میانجی اضطراب دلبستگی بود. روش پژوهش: این پژوهش از نوع توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه پژوهش حاضر کلیه دانشجویان دانشگاههای دولتی شهر مشهد در سال تحصیلی 1402-1403 بودند که از بین آنها 345 نفر به روش نمونهگیری خوشهای و در دسترس انتخاب شدند. سپس پرسشنامههای مقیاس خودشیفتگی آسیبشناختی، مقیاس پیوند والدینی و مقیاس تجربه روابط نزدیک را تکمیل کردند. یافته ها: نتایج نشان دادند که اضطراب دلبستگی رابطه بین پیوند والدینی در دوره رشدی و خودشیفتگی شکننده را بهصورت مثبت (247/0=β؛ 001/0=P) و خودشیفتگی بزرگمنش را بهصورت مثبت (219/0=β؛ 001/0=P) میانجیگری میکند. نتیجه گیری: با توجه به این نتایج میتوان گفت اگر کیفیت و کمیت مراقبت و نظارت والدین بهگونهای نباشد که امنیت و آرامش را برای کودک ایجاد کند تروما و اضطراب دلبستگی در او ایجاد میشود که برای حفاظت و مراقبت از خود به رفتارهای خودشیفتگی بیمارگونه پناه میبرد، این نتایج اهمیت مراقبت سالم را در سلامت روانی افراد نشان میدهد که نیازمند آموزشهای لازم به والدین در این زمینه است.