مقایسه اثربخشی زندگی¬درمانی و شفقت¬درمانی بر حرمت خود و اجتناب تجربی در جوانان دچار بی موبایل هراسی

نویسندگان
doi
چکیده

چکیده مقدمه: اعتیاد به تلفن همراه در بین نوجوانان و جوانان به دلیل میزان شیوع بالای آن، نگرانی¬هایی را در حیطه سلامتی، کیفیت خواب و زندگی، موفقیت تحصیلی و روابط بین فردی آنان به وجود آورده¬است. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی زندگی¬درمانی و شفقت¬درمانی بر حرمت خود و اجتناب تجربی در دانشجویان جوان دچار بی¬موبایل¬هراسی انجام شد. روش پژوهش: روش پژوهش، نیمه¬آزمايشي با طرح پیش¬آزمون، پس¬آزمون و پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان جوان دختر و پسر مبتلا به بی¬موبایل هراسی دانشگاه آزاد واحد تهران غرب بود که در سال تحصیلی 1402-1401 مشغول به تحصیل بودند. از بین این دانشجویان، بر اساس ملاک¬های ورود و به صورت هدفمند، 45 نفر انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش اول، مداخله زندگی¬درمانی و گروه آزمایش دوم، مداخله شفقت¬درمانی را طی 8 جلسه 90 دقیقه¬ای دریافت کردند. ابزارهای پژوهش، پرسشنامه¬های بی¬موبایل¬هراسی ایلدریم و کوریا، حرمت خود کوپر اسمیت و اجتناب تجربی گامز و همکاران بود. داده¬ها با تحلیل واریانس اندازه¬گیری مکرر، آزمون تعقیبی بنفرونی و توسط نرم¬افزارSPSS_27 تحلیل شد. یافته¬ها: نتایج نشان داد مداخله¬های زندگی¬درمانی و شفقت¬درمانی بر بهبود حرمت خود و اجتناب تجربی مؤثر است؛ این تأثیر در محله پیگیری نیز پایدار بود. همچنین زندگی¬درمانی نسبت به شفقت¬درمانی تأثیر بیشتری بر روی این متغیرها در مرحله پس¬آزمون و پیگیری داشت. نتیجه¬گیری: بر اساس نتایج، استفاده از آموزش¬های زندگی¬درمانی و شفقت¬درمانی در راستای کاهش آسیب¬های روانشناختی ناشی از تلفن همراه ضروری به نظر می¬رسد؛ بنابراین، روانشناسان و درمانگران می‌توانند از روش آموزش زندگی¬درمانی و شفقت¬درمانی در کنار سایر روش‌های آموزشی برای کاهش بی¬موبایل¬هراسی دانشجویان استفاده کنند.