اثربخشی معنادرمانی گروهی بر تاب‌آوری، کیفیت زندگی و امید به زندگی زنان با سابقه تن‌فروشی

نویسندگان
doi
10.82205/fhj.2025/1186778
چکیده

مقدمه: با توجه به اینکه معنادرمانی گروهی برای بهبود آسیبها و مشکلات زنان با سابقه تن­فروش می تواند موثر باشد، هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی معنادرمانی گروهی بر تاب‌آوری، کیفیت زندگی و امید به زندگی در زنان با سابقه تن­فروشی بود. روش پژوهش: روش پژوهش نیمه­آزمایشی با طرح پیش­آزمون، پس­آزمون با گروه کنترل همراه با مرحله پیگیری 2 ماهه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر زنان با سابقه تن‏فروشی مراجعه کننده به یکی مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی شهر تهران در سال زمستان سال 1402 بود. در مرحله اول تعداد 34 نفر به روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب و سپس آنها تصادفا در یک گروه آزمایش (17 نفر) و یک گروه کنترل (17 نفر) جایگزین شدند. سپس زنان گروه‌­ آزمایش تحت 8 جلسه 90 دقیقه­ای معنادرمانی گروهی قرار گرفت؛ اما گروه کنترل هیچ‌گونه مداخله‏ای دریافت نکرد و در لیست انتظار باقی ماند. از مقیاس تاب­آوری کانر و دیویدسون، پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی و مقیاس امید به زندگی اشنایدر و همکاران به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. تحلیل داده‏ها از طریق نرم‏افزار SPSS نسخه 28 با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر انجام شد. یافته­ها: نتایج نشان داد که معنادرمانی گروهی تاثیر معناداری بر افزایش تاب‌آوری، کیفیت زندگی و امید به زندگی زنان با سابقه تن‏فروشی داشته­ است و این تاثیر در مرحله پیگیری پایدار بود(05/0>P). نتیجه­گیری: بر اساس یافته‌های حاضر می‏توان نتیجه گرفت که معنادرمانی گروهی، تاب‌آوری، کیفیت زندگی و امید به زندگی زنان با سابقه تن‏فروشی را افزایش می­دهد، از این‌رو این درمان می­تواند در بهبود مشکلات شخصیتی، شناختی و هیجانی زنان با سابقه تن‏فروشی به کار گرفته شود.