سعادت از فضل است و شقاوت از عدل الهی(سعادت و شقاوت از منظر خواجه یوسف همدانی)
نویسندگان
1 دانشیار گروه آموزشی زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دکتر علی شریعتی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
2 گروه ادیان و عرفان، دانشکدۀ الهیات، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران
3 دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، گروه زبان و ادبیات فارسی
doi
10.22067/epk.2023.84703.1278چکیده
آیاتی از قرآن کریم و شماری از احادیث به سرنوشت آدمی یعنی سعادت یا شقاوت اشاره دارد. خواجه یوسف همدانی از جمله صوفیان متشرّعی است که دیدگاه ویژۀ خود را دربارۀ سعادت و شقاوت در کتاب، الکشف عن منازلالسائرین الی اللّه با تکیه بر کلام اشعری ارائه داده است. البتّه خواجه در رتبةالحیات هم به این موضوع اشارهکرده ولی در الکشف بهتفصیل به آن پرداخته است. الکشف مفصّلترین اثر خواجه یوسف است که متأسفانه تصحیح و به زیور طبع آراسته نشده است. در این جستار، بر اساس دستنویس نویافتۀ الکشف، دیدگاههای خواجه یوسف دربارۀ سعادت و شقاوت را استخراج و بررسی و تحلیل کردهایم. دستاورد این پژوهش آن است که خواجه با پشتوانۀ کلام اشعری و مشرب صوفیانۀ خود، نشان داده است که سعادت از صفت فضل و شقاوت از صفت عدل خداوند سرچشمه میگیرد و هر دو خلق خداوندند که بنده، از گذرگاه بندگی، سعادت یا شقاوت را کسب میکند یعنی با اینکه سعادت و شقاوت بهظاهر در مقابل هم قرار گرفتهاند ولی هر دو از جانب حق ناشی شدهاند.