مقایسه اضطراب، احساس تنهایی و کیفیت زندگی در زنان مجرد با فرزندخوانده و بدون فرزندخوانده

نویسندگان
doi
چکیده

چکیده مقدمه: امروزه جامعه پزشکی ایران، شاهد آسیب های روان‌شناختی و جسمی بسیاری در دو جمعیت مهم زنان و دختران مجرد و کودکان بی‌سرپرست و بدسرپرست کشور می‌باشد؛ بنابراین، هدف پژوهش حاضر مقایسه اضطراب، احساس تنهایی و کیفیت زندگی زنان مجرد با فرزندخوانده و بدون فرزندخوانده بود. روش پژوهش: در مطالعه توصیفی، علی-مقایسه ای حاضر،تعداد 140 نفر (70 نفر زن مجرد با فرزندخوانده و 70 نفر زن مجرد بدون فرزندخوانده ) که به اداره بهزیستی استان تهران مراجعه کردند و دارای معیارهای ورود بودند، با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه‌های احساس تنهایی و پرسشنامه کیفیت زندگی SF-36و پرسشنامه اضطراب کتل بود. داده‏ها با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ و آزمون‌های مفروضه‏های آماری و تحلیل واریانس چندمتغیره آنالیز شدند. یافته‌ها : به ترتیب بین دو گروه و مؤلفه‌های آنها در اضطراب (283/24=F، 000/0=P و 150/0=η) و کیفیت زندگی (089/93=F، 000/0=P و 403/0=η) و احساس تنهایی (630/118=F، 000/0=P و 462/0=η) از نظر آماری تفاوت معناداری وجود دارد ( 05/0 p<). میانگین اضطراب پنهان و آشکار در زنان مجرد دارای فرزندخوانده کمتر، میانگین احساس تنهایی رمانتیک، خانوادگی واجتماعی در زنان مجرد با فرزندخوانده بطور معناداری بیشتر و در متغیر کیفیت زندگی میانگین مؤلفه سلامت عمومی در زنان مجرد دارای فرزندخوانده کمتر بود. نتیجه‌گیری: بنابراین لزوم اجرای برنامه فرزندپذیری برای زنان مجرد واجد شرایط و نیاز به مداخلات لازم جهت پیشگیری و درمان اضطراب و بالا بردن کیفیت زندگی زنان مجرد بدون فرزند خوانده و مداخله جهت رفع مشکلات ناشی از سلامت عمومی و احساس تنهایی در زنان مجرد با فرزندخوانده می‌باشد.