فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: با توجه به اهمیت درک عمیق پدیده پیچیده خودشیفتگی در مدیران ورزشی برای موفقیت و اثربخشی آنها، مساله اصلی این پژوهش کیفی، شناسایی ابعاد، مولفه‌ها و ویژگی‌های خودشیفتگی در مدیران ارشد، میانی و عملیاتی باشگاه‌‌های ورزشی حرفه‌ای و سازمان‌‌های متولی ورزش قهرمانی ایران بود تا با طراحی الگوی جامع خودشیفتگی مدیران ورزشی، چارچوب نظری و عملی جدیدی برای درک و مدیریت این پدیده در حوزه مدیریت ورزشی ارائه گردد. روش شناسی: روش تحقیق حاضر از نوع تئوری داده‌بنیاد بود. این پژوهش در بازه زمانی اسفند 1401 تا  مرداد 1402 انجام گرفت. مشارکت‌کنندگان به صورت گلوله‌ برفی از میان اساتید، پژوهشگران، روانشناسان، مشاوران و مدیران با سابقه و موفق در حوزه باشگاه‌‌های ورزشی حرفه‌ای و سازمان‌‌های متولی ورزش قهرمانی سراسر ایران انتخاب گردیدند تا تنوع و غنای داده‌ها تامین شود. از مطالعات کتابخانه‌ای و مصاحبه‌‌های نیمه ساختاریافته عمیق با 15 نفر برای گردآوری داده‌ها استفاده شد. به منظور بررسی کیفیت و اعتباربخشی به نتایج کیفی از معیارهای ارزشیابی لینکلن و گابا (1985) استفاده شد. برای محاسبه پایایی مصاحبه از روش توافق درون موضوعی دو کدگذار، استفاده شد. که در این روش ضریب پایایی برابر با 91 درصد به دست آمد. یافته‌ها: یافته‌ها نشان دادند، الگوی خودشیفتگی مدیران ورزشی شامل بعد مثبت (توانایی رهبری و الهام بخشی، اعتماد به نفس بالا، انگیزه و جاه طلبی، خلاقیت و نوآوری) و منفی (خودبزرگ‌بینی و غرور بیش از حد، خودمحوری و بی‌توجهی به دیگران، عدم تحمل نقد و انتقاد، سلطه جویی و کنترل طلبی، فقدان همدلی و درک دیگران، عدم‌پذیرش شکست و اشتباه) است. نتیجه گیری: برای ‌بهره‌گیری از مزایای خودشیفتگی مثبت و پیشگیری از پیامدهای منفی آن، آموزش مهارت‌های بین فردی، مدیریت هیجانات، انتخاب مدیران متعادل و نظارت مناسب ضروری است. ایجاد سیستم‌های بازخورد و تشویق به همکاری می‌تواند اثرات منفی را کاهش و ابعاد مثبت را تقویت کند.