سیر برهانی ازطریق ملازمات عامه در فلسفه از منظر علامه طباطبایی
نویسندگان
1 دانشجوی فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه زنجان
2 عضو گروه فلسفه دانشگاه زنجان
doi
10.22067/epk.2023.81183.1216چکیده
از موضوعات پیچیدۀ فلسفه، چگونگی تحصیل یقین است. این مقاله به بررسی یکی از مسائل بحثبرانگیز در میان فلاسفه، بهویژه علامه طباطبایی، در باب چگونگی حصول یقین در مسائل فلسفی میپردازد. ازنظر علامه طباطبایی، در فلسفه فقط برهان انّ متلازم یقینآور بوده و براهین دیگر فاقد این خصیصه هستند. به دلیل اینکه نمیتوان در فلسفه علتی ورای وجود لحاظ کرد او برهان لمّ و براهین انّ دلیل و انّ مطلق را براساس قاعدۀ «ذواتُ الاسباب لا تعرفُ الاّ بأسبابها» یقینآور تلقی نکرده و جریان آنها را در مسائل فلسفی، منتفی دانسته است؛ اما برخی از منتقدان علامه، با استدالال ازطریق علیت تحلیلی و علیت منحصره، وجود براهین لم، انّ دلیل و انّ مطلق را در فلسفه روا دانستهاند. رهیافت جدیدی که این مقاله با روش توصیفی ـ تحلیلی در صدد دفاع از آن است، جاری دانستن برهان لم در مسائل دو سویهای وجود، همچون وحدت و کثرت و... است.