جایگاه بوم‌گردی در توسعۀ روستایی با استفاده از تکنیک ترکیبی SWOT و WASPAS (مورد شناسی: بخش مرکزی شهرستان دامغان)

نویسندگان

1 استادیار گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشگاه پیام‌نور، تهران-ایران

2 استادیار گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشگاه پیام‌نور، تهران-ایران

3 استادیار گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشگاه پیام نور، تهران-ایران

doi
10.22111/gaij.2020.5843
چکیده

بخش مهمی از فعالیت‌های گردشگری روستایی مربوط‌به بوم‌گردی و بهره‌مندی از طبیعت روستاست و از‌آنجا‌که این بخش از گردشگری روستایی در پی رسیدن به ایده‌های توسعه‌ای پایدار است، می‌تواند به‌عنوان یک استراتژی مناسب عملکردی درجهت توسعۀ همه‌جانبۀ روستا مد‌نظر قرار بگیرد؛ از‌این‌رو، پژوهش حاضر به‌منظور مطالعه و شناسایی جایگاه بوم‌گردی در توسعۀ دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان دامغان انجام شده‌است. روش تحقیق به‌لحاظ هدف، کاربردی و براساس ماهیت، توصیفی- تحلیلی است. روش جمع‌آوری داده‌ها مبتنی‌بر روش‌های اسنادی- پیمایشی است. مقایسۀ حد‌متوسط گویه‌ها و میانگین وضع موجود نشان می‌دهد که در بین شاخص‌های تحقیق، شاخص ارتقای سطح درآمد و رفاه مردم در مطلوب‌ترین وضعیت و شاخص افزایش سرمایه‌گذاری در نامطلوب‌ترین وضعیت قرار دارد. براساس تکنیک WASPAS، بوم‌گردی در دهستان تویه دروار دارای بیشترین تأثیر در روند توسعۀ روستاهای این دهستان بوده و دهستان رودبار کمترین تأثیر را داشته‌است. نتیجۀ حاصل از مدل تحلیلی سوآت نشان می‌دهد که نقاط قوّت و فرصت‌ها بر نقاط ضعف و تهدیدها برتری دارند؛ ازاین‌رو استراتژی تهاجمی به‌منظور توسعۀ بوم‌گردی روستایی در این منطقه انتخاب می‌شود.