اثر محلولپاشی برگی گلیسین و متانول بر عملکرد و برخی صفات ریختشناسی و فیزیولوژی ذرت علوفهای(Zea mays L.) در سه تاریخ کاشت
نویسندگان
1 گروه زراعت و اصلاح نباتات، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
2 گروه زراعت و اصلاح نباتات، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
3 گروه زراعت و اصلاح نباتات، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
4 گروه زراعت و اصلاح نباتات، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
5 گروه زراعت و اصلاح نباتات، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
doi
10.22067/jcesc.2025.92871.1387چکیده
تاریخ کاشت مناسب از عوامل مهم در تعیین پتانسیل عملکرد گیاهان بهویژه ذرت (Zea mays L.) است. کاربرد متانول و گلیسین سبب افزایش رشد گیاه بهخصوص در کشتهای تأخیری میشود. بدین منظور، پژوهشی بهصورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در سه قطعه زمین جداگانه در مزرعه پژوهشی مرکز جهاد کشاورزی شهرستان سیمرغ استان مازندران روی ذرت علوفهای بهصورت کشت دوم پس از برداشت برنج (Oryza sativa L.) در سال زراعی 1400-1399 اجرا شد. عاملهای پژوهش شامل گلیسین در سه سطح عدم مصرف (شاهد)، 1 و 2 میلیگرم بر لیتر، متانول در سه سطح عدم مصرف (شاهد)، 10 و 20 درصد حجمی و همچنین سه تاریخ کاشت 15 و 25 مرداد ماه و 4 شهریور ماه بود. نتایج نشان داد که تأخیر در کشت ذرت (4 شهریور) سبب کاهش صفات مورد مطالعه شد و بهترین تاریخ کاشت برای کشت ذرت، 15 مرداد بود. مصرف گلیسین و متانول و همچنین افزایش غلظت آنها، افزایش عملکرد علوفه خشک را رقم زد. بیشترین عملکرد علوفه خشک (19415.59 کیلوگرم در هکتار) مربوط به اثرات متقابل متانول 20 درصد حجمی و گلیسین 2 میلیگرم بر لیتر در تاریخ کاشت 15 مرداد بود. کاربرد متانول و گلیسین تا حدودی سبب کاهش اثرات منفی ناشی از تأخیر کاشت ذرت علوفهای شد. بهطورکلی، تأخیر در کشت ذرت پیشنهاد نمیشود، امّا کاربرد 20 درصد حجمی متانول و گلیسین 2 میلیگرم بر لیتر برای ذرت علوفهای بهدلیل بهبود کشت تأخیری (4 شهریور ماه) در منطقه مازندران و مناطق مشابه از نظر آبوهوایی توصیه میشود.