ارائه الگوی خصوصی سازی باشگاه های ورزشی کشور عراق

نویسندگان

1 گروه مدیریت ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

2 گروه مدیریت ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

doi
10.22059/jsm.2023.354030.3101
چکیده

مقدمه: هدف این تحقیق ارائة الگوی خصوصی‌سازی باشگاه‌های ورزشی در عراق بود.روش پژوهش: تحقیق حاضر از نوع آمیخته و طرح آن اکتشافی متوالی است. در مطالعة کیفی روش تحقیق تحلیل مضمون و در بخش کمی پیمایشی بود. مشارکت‌کنندگان این پژوهش را در بخش کیفی صاحب‌نظران (استادان دانشگاه، مدیران و مالکان باشگاه‌های ورزشی عراق) و در بخش کمی (کارکنان باشگاه‌های ورزشی و اعضای فدراسیون بسکتبال عراق) تشکیل می‌دادند. در بخش کیفی 17 نفر به‌صورت هدفمند انتخاب شدند و در بخش کمی با روش نمونه‌گیری آسان 240 پرسشنامه پاسخ داده شد. در این تحقیق به‌منظور بررسی کیفیت و اعتباربخشی به نتایج بخش کیفی پژوهش از شاخص‌های ارزشیابی لینکلن و گابا (1985) شامل اعتبار، انتقال، قابلیت اعتماد و تأییدپذیری و در بخش کمی از آلفای کرونباخ و روایی سازه استفاده شد. در ادامه، با استفاده از روش تحلیل مضمون براون و کلارک (2006) اطلاعات کیفی و در بخش کمی داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از روش مدلسازی معادلات ساختاری تحلیل شدند.یافته‌ها: از طریق بازبینی مصاحبه‌های انجام‌گرفته با صاحب‌نظران در نهایت 77 مفهوم نهایی و با استناد به نتایج روابط بین مفاهیم شناسایی‌شده 12 مضمون فرعی و پنج مضمون اصلی تحت عنوان سطح زمینه، سطح تعامل، سطح پشتیبان، سطح اجرا و سطح نتیجه شکل گرفت. همچنین نتایج نشان داد خصوصی‌سازی باشگاه‌های ورزشی در عراق تابع پنج سطح است، در پایین‌ترین سطح عوامل زمینه‌ساز و در بالاترین سطح به‌عنوان خروجی سیستم سطح نتیجه قرار دارد.نتیجه‌گیری: بر این مبنا لازم است در خصوصی‌سازی باشگاه‌های ورزشی عوامل موصوف مطابق نقش آنها مورد توجه مدیران و سیاستگذاران قرار گیرد.