نوآوریهای صدرالمتألهین در تبیین فلسفی حشر
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری دانشگاه علوم اسالمی رضوی در رشته فلسفه و کالمی اسالمی
2 عضو هیئت علمی و دانشیار دانشگاه علوم اسالمی رضوی
3 عضوهیئت علمی و دانشیار دانشگاه علوم اسلامی رضوی
doi
10.22067/epk.2022.76390.1118چکیده
حشر از مسائل مهم و اساسی در باب معاد است که مغفول حکماء و عرفاء اسلامی نمانده است و هریک به فراخور مبانی خود نکاتی هرچند مختصر بیان کردهاند. در این میان صدرالمتألهین با دقت و بررسی و جرحوتعدیل در مبانی و آراء گذشتگان و بر اساس اصول خویش، نقائص بسیاری از آراء گذشته را بر طرف کرده و تبیین نکویی از حشر ارائه داده است. در این مقاله تلاش شده تا در آغاز به دیدگاه صدرالمتألهین پرداخته و نگاه فلسفی او به مسئلۀ حشر تبیین شود؛ سپس، مآخذ آراءش در آثار پیشینیان جستوجو و خاستگاه دیدگاه او معین شود. از آنجا که فیلسوفان مشائی تنها به مراتب حشر اشاره کرده و گاهی به شرع ارجاع دادهاند، نمیتوان تأثیر زیادی برای آنان در اندیشۀ صدرا یافت. شیخ اشراق با قبول تجرد قوۀ خیال نگاه تازهای به حشر داشته و راه را برای ملاصدرا گشوده است. اکثر عرفاء نیز حشر را مادی دانسته و مکان تحقق آن را زمین پنداشتهاند؛ ولی برخی از آنان، مانند ابنعربی، از سویی تلاش داشتهاند تا جزئیات بیشتری از حشر بیان کنند و از سوی دیگر، بین عقل و شرع در تبیین حشر جمع کرده و ازاینرو، نقش مؤثرتری در اندیشۀ ملاصدرا داشتهاند. ملاصدرا حشر را وصول به غایت دانسته و بر این اساس، مسئلۀ حشر را فلسفی دانسته است و تبیینی مبتنی بر اصول حکمت متعالیه ارائه میدهد.