واکاوی احساس نابرابری و اثر آن بر مشارکت شهروندان در ادارۀ کلانشهرها (مورد شناسی: شهر مشهد)
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22111/gaij.2020.5573چکیده
شواهد تجربی نشانگر آن است که نابرابری بهوجودآمده در کلانشهرهای ایران، ناشی از توسعۀ مبتنیبر نابرابری است. این روند باعث شدهاست که شکاف طبقاتی در شهرها عمق بیشتری یابد و هر یک از گروههای برنده و بازنده، نگاه ویژهای به ادارۀ شهر داشتهباشند. به این منظور و برای آنکه مشخص شود، آیا احساس نابرابری بر مشارکت مردم مؤثر است یا خیر؟ تحقیق کنونی به شیوۀ توصیفی- تحلیلی در شهر مشهد به انجام رسید. دادههای موردنیاز با استفاده از پرسشنامۀ محققساخته و از نمونهای به حجم 382 نفر گردآوری شد. دادههای گردآوریشده با استفاده از آزمونهای آماری کولموگراف اسمیرنوف، رگرسیون چندمتغیره و الگوی معادلات ساختاری در نرمافزار SPSS و PLS تحلیل شد. نتایج نشان داد که شدت احساس نابرابری در ارتباط با نابرابری اقتصادی، شغلی و سیاسی در بالاترین حد و نابرابری فرصتها در پایینترین حد خود قرار دارد. علاوهبر آن، متغیر احساس نابرابری، توانایی پیشبینی مشارکت شهروندان در ادارۀ امور شهر را داشته و بهازای یک واحد تغییر در انحرافمعیار احساس نابرابری، میزان مشارکت 44/0 تغییر خواهد کرد. مطابق با یافتههای فوق، پیشنهاد راهبردی پژوهش، تغییر روندهای کنونی توسعۀ مبتنیبر نابرابری ازطریق تحول مناسبات اجتماعی در سطح کلان است.