واکاوی احساس نابرابری و اثر آن بر مشارکت شهروندان در ادارۀ کلان‌شهرها (مورد شناسی: شهر مشهد)

نویسندگان

1 دانشیار گروه جغرافیا و برنامه‌‌ریزی شهری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

doi
10.22111/gaij.2020.5573
چکیده

شواهد تجربی نشانگر آن است که نابرابری به‌وجود‌آمده در کلان‌شهرهای ایران، ناشی از توسعۀ مبتنی‌بر نابرابری است. این روند باعث شده‌است که شکاف طبقاتی در شهرها عمق بیشتری یابد و هر یک از گروه‌های برنده و بازنده، نگاه ویژه‌ای به ادارۀ شهر داشته‌باشند. به این منظور و برای آنکه مشخص شود، آیا احساس نابرابری بر مشارکت مردم مؤثر است یا خیر؟ تحقیق کنونی به شیوۀ توصیفی- تحلیلی در شهر مشهد به انجام رسید. داده‌های مورد‌نیاز با استفاده از پرسشنامۀ محقق‌ساخته و از نمونه‌ای به حجم 382 نفر گردآوری شد. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از آزمون‌های آماری کولموگراف اسمیرنوف، رگرسیون چند‌متغیره و الگوی معادلات ساختاری در نرم‌افزار SPSS و PLS تحلیل شد. نتایج نشان داد که شدت احساس نابرابری در ارتباط با نابرابری اقتصادی، شغلی و سیاسی در بالاترین حد و نابرابری فرصت‌ها در پایین‌ترین حد خود قرار دارد. علاوه‌بر آن، متغیر احساس نابرابری، توانایی پیش‌بینی مشارکت شهروندان در ادارۀ امور شهر را داشته و به‌ازای یک واحد تغییر در انحراف‌معیار احساس نابرابری، میزان مشارکت 44/0 تغییر خواهد کرد. مطابق با یافته‌های فوق، پیشنهاد راهبردی پژوهش، تغییر روندهای کنونی توسعۀ مبتنی‌بر نابرابری ازطریق تحول مناسبات اجتماعی در سطح کلان است.