تأثیر درک کیفیت گردشگری بر رفتار مسئولانة زیست‌محیطی گردشگران ورزشی با نقش میانجی دلبستگی به مکان

نویسندگان

1 گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، ایران

2 گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود

3 گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدة تربیت بدنی، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، ایران

doi
10.22059/jsm.2023.352570.3073
چکیده

مقدمه: افزایش گردشگران ورزشی در مناطق گردشگری مبتنی بر طبیعت توجه عمومی را به تأثیرات منفی بر مناطق حساس از نظر زیست‌محیطی جلب کرده است. به همین سبب هدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر درک کیفیت گردشگری بر رفتار مسئولانة زیست‌محیطی گردشگران ورزشی با نقش میانجی دلبستگی به مکان بود. روش پژوهش: این پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعۀ آماری تمامی گردشگران ورزشی در جنگل النگدرة شهرستان گرگان در سال ۱۴۰۰ بودند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه‌های استاندارد درک کیفیت گردشگری یین و همکاران (۲۰۲۱)، رفتار مسئولانة زیست‌محیطی یین و همکاران (۲۰۲۱) و دلبستگی به مکان رامکیسون و همکاران (۲۰۱۳) بود. روایی و پایایی پرسشنامه‌ها تأیید شد. از مدلسازی معادلات ساختاری شامل تحلیل عاملی تأییدی و تحلیل مسیر برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها استفاده شد. نرم‌افزارهای مورد استفاده برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها، AMOS23 و SPSS23 بود. یافته‌ها: نتایج نشان داد که درک کیفیت گردشگری بر رفتار مسئولانة زیست‌محیطی گردشگران ورزشی تأثیر معناداری دارد؛ درک کیفیت گردشگری بر دلبستگی به مکان گردشگران ورزشی تأثیر معناداری دارد؛ دلبستگی به مکان بر رفتار مسئولانة زیست‌محیطی گردشگران ورزشی تأثیر معناداری دارد و دلبستگی به مکان در تأثیر درک کیفیت گردشگری بر رفتار مسئولانة زیست‌محیطی گردشگران ورزشی نقش میانجی دارد. نتیجه‌گیری: یکی از پیام‌های مهم پژوهش حاضر این است که دلبستگی به مکان میانجی معناداری بین درک کیفیت گردشگری و رفتار مسئولانۀ زیست‌محیطی است. بنابراین، نتایج پژوهش حاضر بر تعامل فعال با گردشگران ورزشی، مدیریت خوب، حمایت از تنوع زیستی و تشویق مصرف مسئولانه و پایدار به‌منظور تقویت دلبستگی به مکان و رفتارهای مسئولانۀ زیست‌محیطی گردشگران تأکید دارد.