موانع مشارکت معلولان کم‌بینا و نابینای شهر قزوین در فعالیت‌های بدنی

نویسندگان

1 گروه مدیریت ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

2 گروه مدیریت ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

doi
10.22059/jsm.2020.298571.2417
چکیده

چکیده:مقدمه: هدف از این پژوهش، شناسایی موانع مشارکت معلولان کم‌بینا و نابینای شهر قزوین در فعالیت‌های بدنی است. روش تحقیق از نوع توصیفی و علی و از نوع تحقیقات کاربردی است.روش پژوهش: جامعۀ آماری شامل نابینایان و کم‌بینایان شهر قزوین در سال 1398 (1930N=) بود که بر مبنای جدول کرجسی و مورگان 320 نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی منظم انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامۀ محقق‌ساخته با 35 سؤال در شش مؤلفه شامل عوامل بازدارندۀ فردی، زمانی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و جغرافیایی- مکانی در طیف پنج‌ارزشی لیکرت بود که روایی آن پس از مشورت و تأیید 10 نفر خبره و متخصص این حوزه تأیید و پایایی آن با آلفای کرونباخ 98/0 محاسبه و در بین نمونۀ مستخرج از جامعۀ آماری توزیع شد. در این پژوهش از آمار توصیفی و از شاخص‌های مرکزی ‌همچون میانگین و شاخص‌های پراکندگی مانند انحراف استاندارد و آمار استنباطی توسط آزمون کولموگروف- اسمیرنوف به‌منظور نشان دادن وضعیت توزیع و نرمال بودن یا نبودن داده‌ها و از آزمون T برای مقایسۀ تفاوت بین میانگین‌ها و از آزمون فریدمن برای رتبه‌بندی شاخص‌ها و عوامل تأثیرگذار استفاده شد. تحلیل آماری این پژوهش به‌وسیلۀ نرم‌افزار SPSS نسخۀ 23 انجام گرفت.یافته‌ها: نتایج نشان داد عوامل بازدارندۀ اقتصادی، جغرافیایی– مکانی، اجتماعی، زمانی، فرهنگی و فردی به‌ترتیب بیشترین مانع را در مشارکت معلولان کم‌بینا و نابینا در فعالیت‌های بدنی ایجاد می‌کنند. همچنین پژوهش‌ها نشان داد بین اولویت‌بندی موانع مشارکت معلولان کم‌بینا و نابینا در فعالیت‌های بدنی تفاوت‌های آماری معناداری وجود دارد.نتیجه‌گیری: اگر مسئولان کشور خواهان رشد و توسعۀ ورزش در بین افراد نابینا و کم‌بینا هستند، باید با توجه ویژه و برنامه‌ریزی برای آنان از پیامدهای مخرب بی‌توجهی به این موضوع پیشگیری کنند. بدیهی است که گسترش مشارکت نابینایان و کم‌بینایان در فعالیت‌های بدنی تشریک مساعی همۀ مسئولان، خانواده‌ها و خود فرد را در این زمینه می‌طلبد.

کلیدواژه‌ها