بررسی نگرش درونمتنی به دین در الهیات معاصر
نویسندگان
1 استادیار گروه کلام و فلسفۀ دین مؤسسۀ آموزشی و پژوهشی امام خمینی «ره»
doi
10.22067/epk.2022.67916.1004چکیده
مکاتب الهیاتی نوین تلاش میکنند با ارائۀ شیوهای متمایز از رویکردهای گذشته، بر دغدغههای الهیاتی جریان پستمدرن چیره گردند. برخی از این دغدغههای الهیاتی تحت تأثیر چالشهای مربوط به کثرتگرایی و تنوع عمیق در الهیات و همچنین تعارضات میان علم و دین پدید آمدهاند. پژوهش حاضر به تبیین و بررسی یکی از نگرشهای نوین فلسفۀ دینی به الهیات و فهم دین، یعنی نگرش درونمتنی میپردازد. رویکرد درونمتنی که از نیمة قرن بیستم و تحت تأثیر اندیشههای ویتگنشتاین متأخر و همچنین الهیات روایی شکل گرفته است، بر این اعتقاد است که نباید در معرفت دینی به عوامل بیرونی و امور خارج از متون دینی تکیه کرد؛ بلکه باید خود متن را بر اساس زبان و قواعد درونی آن فهمید، زیرا هر گونه مداخلة مقولات خارجی موجب انحراف از حقیقت دین و ایمان میگردد. نگرش درونیمتنی با نگاهی غیرواقعگرایانه، حتی بر این باور است که نباید برای دین و متون دینی متعلق واقعی در نظر گرفت و آنها را در نسبت با واقعیات خارجی فهمید. به واقع ایمان و فهم دینی چیزی جز حضور مستقیم در معیشت متن نیست. این نگرش علاوه بر آنکه نمیتواند چالش تعارض علم و دین را حل کند، از جهت رویکرد ایمانگرایانه و همچنین نگرش کارکردی و غیرواقعگرایانه به دین دچار اشکالات اساسی است.