معناشناسی اسما و صفات الهی در اندیشه قاضی سعید قمی و علامه طباطبایی
نویسندگان
1 دانشگاه تهران
doi
10.22067/philosophy.v51i2.59223چکیده
علامه طباطبایی و قاضی سعید قمی دو نماینده مهم الهیات اثباتی و سلبی هستند. قاضی سعید با رویکرد سلبی، به عدم امکان شناخت صفات الهی روی آورده، اصل صفات و نیز صفات متصوَّر را از حقتعالی نفی میکند. در مقابل، علامه با تأکید بر شناختاری بودن زبان دین و وجود داشتن اصل صفات، رویکرد سلبی را رد میکند و به الهیات اثباتی روی میآورد. لیکن وی با اشاره به نقص ذاتی مفاهیم و نیز ناتوانی ذهن انسان در تجرید نقایص از مفاهیم، توصیف ذات لایتناهی الهی را با این مفاهیم متصوَّر و قابلدرک دارای اشکال میداند، هرچند به جهت مبانی وجودشناختی خاص خویش، اصل صفات را به خداوند نسبت میدهد. در این پژوهش، با ارزیابی مقایسهای دو دیدگاه مذکور به گونه تطبیقی و تحلیلی، نحوه و میزان موفقیت آنها در برونرفت از لغزشگاههای تشبیه و تعطیل واکاوی شده و البته بر لزوم خروج کامل از دو حد «تشبیه» و «تعطیل» تأکید شده است.