تأثیر کمآبیاری بر عملکرد دانه و برخی شاخصهای فیزیولوژیکی ارقام آفتابگردان (Helianthus annus L.)
نویسندگان
1 دانشآموخته دوره دکتری، گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2 گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22067/jcesc.2023.83198.1258چکیده
بهمنظور بررسی عملکرد دانه و برخی شاخصهای فیزیولوژیکی ارقام آفتابگردان در شرایط کمآبیاری، پژوهشی مزرعهای در سال زراعی 1399–1398 بهصورت کرتهای خردشده در قالب طرح پایه بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرار در مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی صفیآباد انجام شد. سه سطح کمآبیاری شامل: شاهد، بهصورت آبیاری براساس تخلیه 50 و کمآبیاری بر اساس تخلیه 70 و 90 درصد رطوبت قابلاستفاده در کرتهای اصلی و شش رقم آفتابگردان اسکار، فلیکس، شکیرا، ساوانا، لاباد و مونالیزا در کرتهای فرعی قرار گرفتند. تیمارهای کمآبیاری در مقایسه با شاهد بهطور متفاوتی سبب کاهش معنیدار تعداد و وزن دانه در طبق، عملکرد دانه، شاخص کلروفیل، هدایت روزنهای، سرعت فتوسنتز و محتوای آب نسبی برگ شد. کمآبیاری 90 درصد ظرفیت زراعی سبب کاهش تعداد دانه در طبق، وزن دانه در طبق، عملکرد دانه و درصد روغن بهترتیب به میزان 46، 50، 50 و 24 درصد در مقایسه با شاهد شد. این تیمار همچنین موجب کاهش 49، 25، 28، 26، 48، 22 و 78 درصدی بهترتیب سرعت فتوسنتز، هدایت روزنهای، جذب نور، محتوای آب نسبی برگ، شاخص سطح برگ، شاخص کلروفیل و سرعت تعرق شد، در حالیکه باعث افزایش 58 و 16 درصدی شاخص کارایی مصرف آب و دمای تاج پوشش برگ در مقایسه با شاهد شد. ارقام اسکار و شکیرا بهترتیب در تیمار شاهد و کمآبیاری 90 درصد، با میانگین عملکرد دانه 5.34 و 2.67 تن در هکتار، بیشترین و کمترین عملکرد را تولید نمودند. در نهایت، ارقام فلیکس و لاباد با توجه به حفظ و تولید عملکرد دانه بالا در شرایط کمآبیاری، بهعنوان ارقام برتر پیشنهاد میگردند.