طراحی مدل ادراک مطلوبیت فضای ورزشی پارکی شهر تهران

نویسندگان

1 گروه مدیریت ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 گروه مدیریت ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

3 گروه مدیریت ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
10.22059/jsm.2020.296955.2407
چکیده

مقدمه: هدف پژوهش حاضر طراحی مدل ادراک مطلوبیت فضای ورزشی پارکی شهر تهران است. روش تحقیق آمیختۀ کیفی- کمی با رویکرد اکتشافی است.روش پژوهش: جامعۀ آماری در بخش کیفی شامل اعضای هیأت علمی دانشگاه‌ها و افراد دارای تجارب مدیریتی در سازمان‌های ورزشی و در بخش کمی شامل تمامی افراد 18 سال به بالا که حداقل هفته‌ای دو بار از فضاهای ورزشی در شهر تهران استفاده می‌کنند، بودند. دوازده نفر در بخش کیفی و 384 نفر در بخش کمی نمونۀ آماری را تشکیل دادند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات در بخش کیفی مصاحبۀ نیمه‌ساختارمند بود که نتایج برگرفته از این مصاحبه در قالب پرسشنامه‌ای با پنج عامل اصلی در بخش کمی استفاده شد. در این پژوهش برای روایی محتوایی از نظر خبرگان و اعتبار سازه (تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی)، برای تعیین پایایی مدل از دو شاخص پایایی ترکیبی و آلفای کرونباخ و از شاخص‌های روایی واگرا و همگرا (Ave) و مدلسازی معادلۀ ساختاری از نرم‌افزارهای اس.پی.اس نسخۀ 23 و پی.ال.اس نسخۀ 2 استفاده شد.یافته ها: شاخص برازش مدل 68/0 GOF= گزارش شد و نتایج پژوهش مدل نهایی را در پنج عامل امکانات رفاهی، ترجیح، دسترسی، تجهیزات و طراحی تأیید کرد.نتیجه گیری: با توجه به تأثیر ترجیح بر مطلوبیت فضاهای ورزشی پارکی توسعۀ فضای ورزشی پارکی کم‌هزینه و با قیمت مناسب پیشنهاد می‌شود. بنابراین اگر اماکن ورزشی فضایی پارکی امن و مطلوب را فـراهم سـازیم و فعالیت‌ها و تفریحات سالم به‌گونه‌ای سازمان‌یافته و مطابق با ارزش‌های جامعه میسر شود، حـضور فعال مردم و به‌تبع آن سرزندگی و زیست‌پذیری افراد جامعه افزایش می‌یابد.