ارتباط چشمه های گسلی با فرسایش بادی در محدوده چاله دراَنجیر-بافق (استان یزد)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری ژئومورفولوژی، دانشگاه تهران.
2 دانشیار زمین شناسی، دانشگاه پیام نور تهران.
3 استاد گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران.
4 استاد گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران.
5 دانشیار گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران.
doi
10.22034/gmpj.2021.141061چکیده
فرسایش بادی و لندفرم های حاصل از آن چهره غالب دشتهای هموار و پست مناطق خشک ایران است. شکلگیری پوشش گیاهی و نبکاها در بخش داخلی کویر دراَنجیر با وجود شوری و سخت شدگی زیاد رسوبات، سؤالهایی را در مورد عوامل اصلی کنترلکننده آنها مطرح میکند. روند خطی پوشش گیاهی و نبکاها و حرکت امتدادلغز گسل بافق – پشت بادام در این منطقه، فرضیه کنترل فرسایش بادی به علت وجود چشمههای آب شیرین گسلی را مطرح میکند. با توجه به اینکه در زمان حاضر فقط یک چشمه در امتداد گسل مذکور فعال است، یک نمونه 100 میلیلیتری از آب چشمه جهت آنالیز ژئوشیمیایی برداشت گردید. علاوه بر این، 4 گمانه در امتداد گسل (تا عمق 60 سانتیمتر) در منطقه رویش پوشش گیاهی و یک گمانه در رسوبات سخت شده کویر دراَنجیر (تا عمق 2 متر) حفاری و نمونههای رسوب و آب برداشت و سطح ایستابی در هر گمانه اندازهگیری شد. نتایج مؤید آن است که حرکت امتدادلغز گسل بافق- پشت بادام و به تبع آن ظهور چشمههای گسلی به سه شیوه متفاوت فرسایش بادی در منطقه موردمطالعه را تحت کنترل خود درآورده است: 1. با تشکیل یک زون مرطوب سبب رویش انواع مختلف پوشش گیاهی شده است و سرعت باد را در سطح کاهش داده، 2. با بالا آوردن سطح ایستابی در امتداد گسل مذکور و افزایش رطوبت سطحی مانع حملونقل رسوبات توسط باد شده است 3. با تشکیل نبکاها سبب تجمع رسوبات بادی در اطراف درختچهها شده است.