بررسی پیرنگ، شخصیتپردازی و زاویه دید در زندگینامۀ خودنوشت «آن سالها»
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه فرهنگیان کرمان
2 استادیار گروه زبان و ادبیات دانشگاه فرهنگیان کرمان
3 استادیار گروه زبان و ادبیات دانشگاه فرهنگیان کرمان
doi
10.29252/kavosh.2020.14496.2825چکیده
زندگی نامه، یکی از قالب های روایی است. خاطره و سفرنامه نیز از گونه های زندگینامه هستند. زندگی نامه از یک سو تاریخ است؛ زیرا رخدادهای واقعی در آن گزارش می شود و از سوی دیگر، شبیه داستان است؛ زیرا اشخاص زندگی نامه، مانند شخصیّت های داستانی توصیف می شود و خواننده روایت، را دنبال می کند و از خود می پرسد: بعد چه خواهد شد؟ با توجه به شباهت های زندگی نامه با داستان، در این تحقیق، به عنصر«پیرنگ»، «شخصیّت پردازی» و «زاویه دید» پرداخته می شود تا روشن گردد که آیا زندگی نامه پیرنگ داستانی دارد؟ شخصیّت پردازی اشخاص زندگی نامه، چه اندازه شبیه شخصیّتپردازی داستان است و نیز معلوم گردد زاویه دید در زندگینامه چه ویژگی هایی دارد.این پژوهش که با روش توصیف و تحلیل انجام گرفته، نشان داد که پیرنگ در زندگی نامه و داستان، تفاوت بسیار دارند؛ زیرا روایات نویسندۀ زندگی نامه اغلب به ترتیب تاریخی است و او در بیان خود به خاطر حفظ عنصر رمز، در بیان خود امساک نمی ورزد. نویسندۀ زندگی نامه، در شخصیّت پردازی، ملاحظاتی را رعایت می کند و شخصیّت پردازی اغلب از نوع توصیف مستقیم نویسنده است. زاویه دید در «آن سال ها»، اول شخص است و در مواردی که شخصیّت های دیگر توصیف می شوند از زاویه دید سوم شخص استفاده می شود. همچنین در زندگی نامه نویسی از تکگویی بیرونی بسیاراستفاده می شود.