مدلسازی و اولویت‌بندی موانع کسب میزبانی رویدادهای بزرگ بین‌المللی ورزشی در ایران

نویسندگان

1 دانش‌آموختۀ دکتری مدیریت ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران

2 استاد دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

doi
10.22059/jsm.2021.135044.1499
چکیده

هدف از پژوهش حاضر، مدلسازی و اولویت‌بندی موانع کسب میزبانی رویدادهای بزرگ بین‌المللی ورزشی در ایران بود که به روش توصیفی- پیمایشی و به شکل میدانی انجام گرفت. جامعۀ آماری پژوهش شامل مدیران وزارت ورزش و جوانان تا سطح معاونان، هیأت رئیسۀ کمیتۀ ملی المپیک، عوامل برگزاری دوازدهمین دورۀ المپیاد دانشجویی کشور در دانشگاه شهید بهشتی، مدیران ارشد فدراسیون‌های ورزشی حاضر در بازی‌های المپیک، بازی‌های آسیایی و جام‌های جهانی رشته‌های مختلف شامل رئیس، نواب رئیس و دبیر فدراسیون مربوطه و در مجموع 134 نفر بودند. به‌علت محدود بودن تعداد اعضای جامعه، از روش نمونه‌گیری کل‌شمار استفاده شد. ابزار اندازه‌گیری پرسشنامۀ محقق‌ساخته‌ای بود که روایی آن با استفاده از نظرهای استادان و متخصصان تربیت بدنی در امر رویداد تأیید و پایایی ابزار از طریق ضریب آلفای کرونباخ (86/0=α) به‌دست آمد. برای تجزیه‌وتحلیل ویژگی‌های جمعیت‌شناختی از آمار توصیفی و به‌منظور اولویت‌بندی مؤلفه‌های پژوهش از آزمون فریدمن استفاده شد. براساس یافته‌های تحقیق ضعف امکانات زیربنایی و زیرساختی و عوامل اقتصادی از مهم‌ترین موانع کسب میزبانی رویدادهای بزرگ ورزشی است و پس از آن موانع و مشکلات اجتماعی-فرهنگی و محیطی بیشترین تأثیر را در عدم کسب میزبانی رویدادهای بزرگ بین‌المللی ورزشی داشته‌اند. بررسی موانع کسب میزبانی می‌تواند سازمان درخواست‌دهندۀ میزبانی و مسئولان اجرایی ورزش کشور را قادر سازد تا ضعف‌ها و کمبودهای موجود کشور در این بخش را شناسایی و برنامۀ راهبردی مؤثرتری را به‌منظور کسب میزبانی رویداد در آینده تدوین کنند.