ضرورت تصحیح مجدد دیوان اثیرالدین اومانی

نویسندگان

1 استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فرهنگیان تهران

2 استادیار زبان وادبیات فارسی دانشگاه فرهنگیان تهران

3 دانش آموخته دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه خوارزمی

doi
10.29252/kavosh.2020.1888
چکیده

اثیرالدین اومانی از شاعران قرن ششم وهفتم هجری است. تنها اثر برجای مانده از وی، دیوان اوست که شامل قصاید، غزلیات، قطعات، رباعیات و ترکیب‌بندها می­شود.در شعر این شاعر پیوندی میان سبک‌های خراسانی و عراقی دیده می­شود و به­دلیل شمول آن بر الفاظ، اصطلاحات، کنایات و تعبیرات رایج عهد شاعر و نیز وجود اشارات تاریخی و ادبی فراوان، دقّت بیشتر در نقل دیوان مذکور، ضروری به نظر می‌رسید. تصحیح دیواناثیرالدین اومانی در سال 1390 از سوی کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی منتشرگردیده است و پژوهش حاضر بر اساس روش التقاطی، به بررسی و نقد اشکالات و سهوهای تصحیح نسخۀ مزبور می‌پردازد. با بررسی و تحلیل متن فوقبرمبنای رویکرد التقاطی، اشکالات و لغزش­هایی در آن متن، آشکار می‌شود که بدین قرارند: عنوان ناقص دیوان چاپی، ترجیحات نادرست در نسخه‌بدل­ها، اغلاط نگارشی و املایی و رسم­الخطّی، لغزش در ارجاع­ها، اشتباهات علمی و لغزش­هایی در فهرست منابع. از آنجا که هر نسخة خطی در حکم گنجینۀ ارزشمند فرهنگی و ادبی محسوب می­شود بایسته است که برای حفظ اصالت این دیوان نیز اشکالات واردشده در تصحیح متن آن برطرف گردد.