فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: در این تحقیق برای اولین بار، تراوایی انتقال ژرمانیم از محلول آبی حاوی کمپلکس‌سازهای اسیدتارتاریک و اسید اگزالیک توسط سیستم غشایی مقایسه شد.مواد و روش‌ها: این مقایسه در سه سیستم غشای آلی صفحه‌ای (FSSLM) با فازهای حامل مختلف شامل آلامین ۳۳۶ (%v/v ۵-۳۵)، آلیکوات ۳۳۶  (%v/v  ۱۰ -۵/۰) و سیانکس ۹۲۳ (%v/v  ۳۰ -۱) انجام شد. با وجود مطالعات جداگانه بر روی انتقال ژرمانیم به کمک سیستم غشای حلال آلی صفحه‌ای، هیچ مقایسه سیستماتیک نفوذپذیری در این خصوص انجام نشده است. این مقایسه بر اساس پارامترهای موثر بر تراوایی انتقال ژرمانیم شامل غلظت‌های فاز حامل، کمپلکس‌ساز اسید تارتاریک (۰۰۰۳/۰ تا ۰۱۳۸/۰ مولار) و فاز استریپ (۰ تا ۲ مولار) صورت گرفت.نتایج: طبق نتایج، با مقایسه مقدار ضریب تراوایی ماکزیمم فازهای حامل، می‌توان گفت ضریب تراوایی سیستم غشایی حاوی آلیکوات ۳۳۶ ( cm/s۱۰-۳ ۵۸ /۲) به ترتیب ۴/۱ و ۷/۲ برابر غشای حاوی حلال‌های آلامین ۳۳۶  ( cm/s 10-۳× ۸۷/۱) و سیانکس ۹۲۳ ( cm/s 10-۳× ۹97/۰) است. نتایج اثر غلظت کمپلکس‌سازها و فاز استریپ نیز نشان داد که تراوایی ژرمانیم توسط آلیکوات ۳۳۶ به عنوان فاز حامل در بین سه فاز حامل بیشتر است.نتیجه‌گیری: به عنوان نتیجه‌گیری کلی می‌توان گفت در انواع شرایط اعمال شده در سه سیستم‌ غشایی یاد شده با حامل‌های مختلف، آلیکوات ۳۳۶ تراوایی انتقال ژرمانیم بالایی آن هم در غلظت‌های کمتر دارد. بدین ترتیب، حالت بهینه، در غلظت %v/v ۵ آلیکوات ۳۳۶، غلظت اسید تارتاریک ۰۰۲۱/۰ مولار و غلظت اسید کلریدریک در فاز استریپ ۵/۰ مولار بدست آمد. مصرف آلیکوات ۳۳۶ کمتر بدین معنی است که هزینه کمتری صرف خواهد شد و لذا انتخاب مناسبی برای سیستم‌های غشایی از لحاظ فنی-اقتصادی در تحقیقات آتی می‌باشد.