شناسایی آینده فضاهای آموزشی مدارس در ایران
نویسندگان
1 پژوهشگر پسادکتری.گروه روانشناسی تربیتی و مشاوره. دانشگاه تهران. تهران. ابران.
2 دانشیار موسسه تحقیقات سیاست علمی کشور
doi
10.22034/popsci.2024.478435.1363چکیده
هدف: هدف این مقاله، شناسایی آینده فضاهای فیزیکی مدارس کشور است. روش شناسی: پژوهش حاضر با استفاده از روش آیندهپژوهی و با تکنیک پویش محیطی و تحلیل روندهای نوظهور انجام شد. بهمنظور دستیافتن به وضع مطلوب و مطالعه محیط خارجی، مطالعات آیندهپژوهی سناریومحور و مطالعات تطبیقی انجام شده است. این مطالعات به استخراج روندها و فراروندهای پیش روی آینده مدارس کشور منجر شد. یافتهها: روندهای مدرسهسازی و ساخت فضاهای فیزیکی مدارس، شامل «پایداری و جنبههای زیستمحیطی، مشارکت ذینفعان، استفاده از اصول استاندارد به روز در طراحی، ساخت و تجهیز مدارس، ساختمان مدرسه بهعنوان ابزار یادگیری و مدارس بدون کلاس» هستند. این روندها در چند دسته طبقهبندی میشوند؛ که شامل مدیریت سبز؛ ایجاد فضای بیشتر؛ انعطافپذیری؛ مشارکتدادن و تعامل با ذینفعان؛ زیرساختهای آموزش ترکیبی؛ و بهروزرسانی اصول و قواعد طراحی و ساخت است. افزون بر این در کلانروندها برخی چالشها و مقولههای مرتبط نیز پدیدار شدند که از آن جمله میتوان به ظهور بیماری کووید 19 و اثرات آن بر سبک مدارس و شیوههای آموزشی اشاره کرد.نتایج: سرمایهگذاری در حفظ ساختمان، افزایش بهرهوری از امکانات موجود، بیش از سرمایهگذاری در ساخت و تجهیز اهمیت دارد. کلید طراحی فضای مناسب برای مدارس، ایجاد انعطافپذیری و طراحی برای آینده است.کلیدواژهها: آینده مدارس ایران، فضاهای فیزیکی مدارس، نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس.