شناسایی آینده فضاهای آموزشی مدارس در ایران

نویسندگان

1 پژوهشگر پسادکتری.گروه روانشناسی تربیتی و مشاوره. دانشگاه تهران. تهران. ابران.

2 دانشیار موسسه تحقیقات سیاست علمی کشور

doi
10.22034/popsci.2024.478435.1363
چکیده

هدف: هدف این مقاله، شناسایی آینده فضاهای فیزیکی مدارس کشور است. روش شناسی: پژوهش حاضر با استفاده از روش آینده‌پژوهی و با تکنیک پویش محیطی و تحلیل روندهای نوظهور انجام شد. به‌منظور دست‏یافتن به وضع مطلوب و مطالعه محیط خارجی، مطالعات آینده‏پژوهی سناریومحور و مطالعات تطبیقی انجام شده است. این مطالعات به استخراج روندها و فراروندهای پیش روی آینده مدارس کشور منجر شد. یافته‌ها: روندهای مدرسه‌سازی و ساخت فضاهای فیزیکی مدارس، شامل «پایداری و جنبه‌های زیست‌محیطی، مشارکت ذی‌نفعان، استفاده از اصول استاندارد به روز در طراحی، ساخت و تجهیز مدارس، ساختمان مدرسه به‌عنوان ابزار یادگیری و مدارس بدون کلاس» هستند. این روندها در چند دسته طبقه‏بندی می‌شوند؛ که شامل مدیریت سبز؛ ایجاد فضای بیشتر؛ انعطاف‏پذیری؛ مشارکت‏دادن و تعامل با ذی‏نفعان؛ زیرساخت‏های آموزش ترکیبی؛ و به‏روزرسانی اصول و قواعد طراحی و ساخت است. افزون بر این در کلان‏روندها برخی چالش‏ها و مقوله‏های مرتبط نیز پدیدار شدند که از آن جمله می‏توان به ظهور بیماری کووید 19 و اثرات آن بر سبک مدارس و شیوه‏های آموزشی اشاره کرد.نتایج: سرمایه‏گذاری در حفظ ساختمان، افزایش بهره‏وری از امکانات موجود، بیش از سرمایه‏گذاری در ساخت و تجهیز اهمیت دارد. کلید طراحی فضای مناسب برای مدارس، ایجاد انعطاف‏پذیری و طراحی برای آینده است.کلیدواژه‌ها: آینده مدارس ایران، فضاهای فیزیکی مدارس، نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس.